Skip to content
realyyz's blog
Click here to change language
Go back

【เผยแพร่ซ้ำ】ทำไมการคิดอย่างอิสระถึงยากนัก? — ว่าด้วยสาเหตุทางจิตวิทยา และแบ่งปันประสบการณ์ของผม

Edit page

realyyz评:

ภาษาจีนเป็นหนึ่งในภาษาที่มีผู้ใช้มากที่สุดในโลก ตามหลักเหตุผล ควรจะมีนักเขียนและนักวิจารณ์สาธารณะที่ยอดเยี่ยมมากมาย แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม: สำหรับผู้อ่านนอกแวดวงภาษาจีน คนเหล่านั้นแทบจะมองไม่เห็น แม้กระทั่งภายในอินเทอร์เน็ตจีนเอง ผู้เขียนอิสระที่ผู้อ่านทั่วไปเข้าถึงได้ก็มีเพียงไม่กี่คน แพลตฟอร์มต่างประเทศถูกบล็อก ระบบนิเวศเนื้อหาภายในกำแพงนั้นพึ่งพาตนเองได้ บวกกับคนส่วนใหญ่จำกัดความสามารถด้านภาษาอังกฤษและไม่สนใจประเด็นสาธารณะมากนัก ดังนั้น ไม่ว่าในแวดวงภาษาจีนหรือภาษาอังกฤษ เราแทบจะไม่เห็นบล็อกเกอร์ชาวจีน

编程随想 (Program-Think) เป็นหนึ่งในข้อยกเว้นที่หายาก และเป็นบล็อกเกอร์แนวสร้างจิตสำนึกที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลกภาษาจีนตัวย่อ คำว่า “มากที่สุด” ไม่ใช่การพูดเกินจริง: ในหมู่คน 1.4 พันล้านคน ไม่มีใครคนที่สองที่ทำสิ่งเดียวกัน เขาแทบจะไม่เคยบอกว่าผู้อ่านควรเชื่ออะไร แต่สาธิตให้ดูว่า ควรตัดสินอย่างไร ตั้งคำถามอย่างไร และระบุความผิดพลาดทางตรรกะและอคติทางความคิดได้อย่างไร สำหรับผู้อ่านภาษาจีนที่สนใจประเด็นสาธารณะและมีโอกาสและความตั้งใจที่จะเข้าแพลตฟอร์มอเมริกัน บล็อกนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และหาสิ่งอื่นทดแทนไม่ได้เลย: ก่อนเขาไม่มีใครเหมือน หลังจากเขาหยุดเขียน ตำแหน่งนี้ก็ยังคงว่างเปล่ามาจนถึงทุกวันนี้ หลายคนอธิบายว่า วิธีการมองโลกของพวกเขาถูกบล็อกนี้ทำให้แตกสลาย แล้วถูกสร้างขึ้นใหม่ บทความนี้เป็นหนึ่งในบทความที่เป็นตัวแทนมากที่สุด: มันไม่ถกเรื่องเหตุการณ์การเมืองที่เป็นรูปธรรมเลย แต่ใช้กรอบจิตวิทยาอธิบายว่า ทำไมสมองของมนุษย์จึงมีแนวโน้มที่จะหลีกเลี่ยงการคิดและอยู่ในเขตสบาย และการคิดอย่างอิสระเป็นความสามารถที่ต้องฝึกฝนระยะยาวและจ่ายต้นทุนทางปัญญา

ชะตากรรมของบทความนี้ก็เป็นเครื่องยืนยันให้ตัวเอง คนจีนรักชาติบางคน อาจจะอ่านไม่จบและบอกไม่ได้ว่าบทความผิดตรงไหน แต่พวกเขาแน่ใจว่า: บทความนี้ไม่ดี อย่าอ่าน ดีที่สุดก็อย่าให้คนอื่นอ่านด้วย แน่นอนว่าเราไม่เห็นด้วยกับบทความหนึ่งได้ แต่ถ้ายังไม่เข้าใจก็รีบปฏิเสธ สิ่งที่คนนั้นต่อต้านอาจไม่ใช่ตัวบทความเอง แต่เป็นความรู้สึกไม่สบายใจที่มากับ “การคิดอย่างอิสระ”

นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่เกิดเฉพาะที่ใดที่หนึ่ง แต่เป็นการตั้งค่าจากโรงงานของสมองมนุษย์ ความแบ่งขั้วทางการเมืองในสังคมตะวันตกก็เป็นอีกหลักฐานหนึ่ง: คนส่วนใหญ่ก็เลือกข้างก่อน แล้วค่อยหาเหตุผล ในช่วงโควิดของสหรัฐ การสวมหน้ากากซึ่งเป็นปัญหาสาธารณสุข กลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงจุดยืนทางการเมือง เมื่อตัดสินความคิดเห็นด้วยคำถาม “ใครเป็นคนพูด” แทนที่จะถามว่า “พูดถูกหรือไม่” ก็เป็นทางลัดทางความคิดเดียวกันกับ “บล็อกเกอร์มีจุดยืนมีปัญหา ดังนั้นบทความต้องผิดทั้งหมด” ดังนั้น บทความนี้จึงเขียนถึงทุกคน

ข้อมูลพื้นฐานที่ควรทราบ: บล็อกนี้ไม่มีการอัปเดตตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2021 เจ้าของบล็อก 阮晓寰 ถูกจับกุมในปีนั้น และถูกตัดสินจำคุก 7 ปีในปี 2023

ขอแจ้งอีกครั้ง: ผมรักชาติมาก การเผยแพร่ซ้ำนี้ไม่ได้หมายความว่าผมเห็นด้วยกับทุกความคิดเห็นในบทความ ส่วนที่ผมไม่เห็นด้วยคืออะไรและทำไม ลองเดาดูหลังจากอ่านจบแล้วนะครับ

abstract

หลายคนรู้จักความสำคัญของ “การคิดอย่างอิสระ” แต่ส่วนใหญ่กลับทำไม่ได้ในเวลาส่วนใหญ่ — นี่ไม่ใช่เพราะจิตตานุภาพไม่พอ แต่มีสาเหตุทางจิตวิทยาที่ลึกซึ้ง

กรอบหลักของบทความคือทฤษฎีกระบวนการคู่ “ระบบ 1 vs ระบบ 2”: ระบบ 1 ทำงานโดยไม่รู้ตัว รวดเร็ว และอาศัยรูปแบบที่ฝังแน่น เป็นเขตสบายทางจิตใจของเรา ระบบ 2 ทำงานโดยรู้ตัว ช้า และกินพลังงานมาก เป็นเส้นทางที่จำเป็นสำหรับการคิดอย่างอิสระที่แท้จริง ด้วยเหตุนี้ สมองจึงมีแนวโน้มที่จะเลี่ยงระบบ 2 — ความเกียจคร้าน หลักการลัดวงจร และความเสพติดเขตสบาย ล้วนเป็นอุปสรรคต่อการคิดอย่างอิสระ

บทความยังชี้ให้เห็นเขตทุ่นระเบิด “ความผิดพลาดทางความคิด” ของระบบ 1: เห็นด้วยตาแล้วเชื่อจริง มองบางส่วนเป็นทั้งหมด เอฟเฟกต์สมอเรือ ความกลัวการสูญเสีย… อคติเหล่านี้เมื่อฝังแน่นในระบบ 1 ขนาดผู้เชี่ยวชาญในสาขาก็อาจหนีไม่พ้น

สุดท้ายให้แนวทางสามทางเพื่อยกระดับความสามารถในการคิด: ฝึกการใช้ระบบ 2 อย่างต่อเนื่องผ่านการอ่านและการเรียนรู้ข้ามสาขา เลือกหนังสือแทนสื่อแบบพาสซีฟ (หนังสือเสียง วิดีโอ ข้อมูลกระจัดกระจาย) เพื่อคงการรู้คิดที่ตื่นตัว และใช้กลไกความสนใจกับ Flow เพื่อให้โดพามีนช่วยแบกภาระทางปัญญา เกิดเป็นวงจรป้อนกลับเชิงบวก


เผยแพร่ซ้ำจาก: บล็อก编程随想 · realyyz รวบรวมและเผยแพร่ซ้ำ

บทความที่เกี่ยวข้องกับ “จิตวิทยา” ในปีที่แล้ว (2018) เขียนไว้น้อย หลังถูกผู้อ่านประจำเตือนในคอมเมนต์ วันนี้เลยมาลงสักบทความ

เปิดบล็อกมา 10 ปี ผมเขียนบทความเกี่ยวกับจิตวิทยาไว้มากมาย ซึ่งพูดถึงความสำคัญของ 【การคิดอย่างอิสระ】 อยู่หลายครั้ง ผมเคยย้ำเป็นพิเศษว่า: “อิสระ” เป็นเงื่อนไขของ “เสรีภาพ” หากไม่มี “การคิดอย่างอิสระ” ก็ไม่มี “เสรีภาพทางความคิด”

แม้หลายคนจะรู้ว่าต้อง “คิดอย่างอิสระ” แต่คนส่วนใหญ่ในเวลาส่วนใหญ่กลับ【ไม่สามารถ】ทำได้ ดังนั้น บทความวันนี้จะมาพูดถึงหัวข้อนี้


★ความแตกต่างระหว่างบทความนี้กับบทความประเภท “วิธีประสบความสำเร็จ/สร้างแรงบันดาลใจ/น้ำซุปไก่”

◇จิตวิทยา【ของแท้】 VS จิตวิทยา【เทียม】

ในอินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยบทความเกี่ยวกับจิตวิทยาที่【ไม่น่าเชื่อถือ】มากมาย โดยเฉพาะพวก “วิธีประสบความสำเร็จ/สร้างแรงบันดาลใจ/น้ำซุปไก่” เกี่ยวกับ “วิธีประสบความสำเร็จ” ผมเคยเขียนไว้หลายปีก่อนใน《บทวิจารณ์วิธีประสบความสำเร็จ — อธิบายสั้น ๆ ถึงอันตรายและข้อผิดพลาดต่าง ๆ》 ในบทความนั้น ผมได้ชี้ให้เห็นข้อผิดพลาดของ “จิตวิทยา【เทียม】”

แล้วจะระบุ “จิตวิทยา【เทียม】” ได้อย่างไร? ในคลาวด์ดิสก์ของผมมีหนังสือจิตวิทยาที่ค่อนข้างเข้าใจง่ายเล่มหนึ่ง《พูดว่า “ไม่” กับจิตวิทยาเทียม》 หนังสือเล่มนี้ยังมีอีกฉบับแปลว่า 《จิตวิทยาที่ไม่เหมือนใคร — วิธีมองจิตวิทยาอย่างตรงไปตรงมา》 หากคุณอยากรู้ความแตกต่างระหว่าง “จิตวิทยา【ของแท้】” และ “จิตวิทยา【เทียม】” นี่คือหนังสือแนะนำเริ่มต้นที่ดีมาก

ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้คือ “Keith Stanovich” ซึ่งเป็นนักจิตวิทยาระดับ【แนวหน้า】 (ในบทต่อไปของบทความจะพูดถึงเขาอีกครั้ง)

◇หนังสืออ้างอิงในบทความนี้ — ล้วนมาจากนักจิตวิทยา【มืออาชีพ】

เนื้อหาที่จะอภิปรายในบทความนี้ ส่วนใหญ่【ไม่ใช่】ความคิดเห็นส่วนตัวของผม แต่เป็นผลงานวิจัยของนักจิตวิทยามืออาชีพ และมีหลักฐานการทดลองทางจิตวิทยารองรับ

เพื่อให้บทความนี้【น่าเชื่อถือ】มากขึ้น หนังสือจิตวิทยาหลายเล่มที่กล่าวถึงล้วนเขียนโดยนักจิตวิทยา【มืออาชีพ】

มีหนังสือเล่มหนึ่งที่จะถูกอ้างอิงหลายครั้ง คือ《คิด, เร็วและช้า》(Thinking, Fast and Slow) ขอแนะนำหนังสือเล่มนี้สักนิด

ปกหนังสือ คิด, เร็วและช้า รุ่น 1 ปกหนังสือ คิด, เร็วและช้า รุ่น 2 ปกหนังสือ คิด, เร็วและช้า รุ่น 3

ผู้เขียนคือ Daniel Kahneman นักจิตวิทยาระดับ【โลก】 และยังเป็นผู้ได้รับ【รางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์】ปี 2002 อาจมีผู้อ่านสงสัย — ทำไมนักจิตวิทยาถึงได้รางวัล “เศรษฐศาสตร์” นั่นเป็นเพราะผลงานด้านจิตวิทยาของเขามีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อเศรษฐศาสตร์พฤติกรรม

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ผู้เขียนจะเป็นสาย “วิชาการ” แต่เนื้อหาหนังสือก็เข้าใจง่าย นั่นคือคุณ【ไม่】จำเป็นต้องมีความรู้ทฤษฎีมากมายก็อ่านเข้าใจได้ทั้งเล่ม

◇ดาวน์โหลดอีบุ๊ก

นอกจาก《คิด, เร็วและช้า》เล่มนี้แล้ว ในบทต่อ ๆ ไปจะกล่าวถึงหนังสืออีกมากมาย (ทั้งจิตวิทยาและไม่ใช่จิตวิทยา) ซึ่งส่วนใหญ่แชร์ไว้ในคลาวด์ดิสก์ของผมแล้ว

หากต้องการดาวน์โหลดเวอร์ชันอิเล็กทรอนิกส์ คลิกลิงก์ด้านล่างเพื่อเปิด【รายชื่ออีบุ๊ก】:

https://github.com/programthink/books


★สองระบบของสมอง (กลไกการทำงานสองแบบ)

ก่อนอื่นผมจะพูดถึง “โหมดการทำงานสองแบบของสมอง” — นี่เป็นหัวข้อที่พาดผ่านตลอดทั้งเล่ม《คิด, เร็วและช้า》

◇การจำใบหน้า VS การคำนวณเลข

ในตอนต้นของ《คิด, เร็วและช้า》(บทที่ 1) หัวข้อคือ: ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวกับโจทย์เลขคูณ ตัวอย่างสองอันนี้ชัดเจนดี ผมจะหยิบมาอธิบายเลย

ตัวอย่างที่ 1: ให้รูป【ใบหน้าคน】มาหนึ่งรูป คนส่วนใหญ่สามารถบอกอารมณ์ของใบหน้านั้นได้ในเวลาไม่ถึงวินาที และยังบอกได้ด้วยว่าใบหน้านั้นเป็นคนรู้จักหรือไม่

ตัวอย่างที่ 2: ให้โจทย์【เลขคูณสองหลัก】แบบสุ่มมา นอกจากจะผ่านการฝึกพิเศษหรือเป็นอัจฉริยะด้านการคิดเลขเร็วแล้ว คนส่วนใหญ่【ไม่สามารถ】คิดคำตอบได้ในหนึ่งหรือสองวินาที

สองสถานการณ์นี้ แบบแรกดูเหมือนยากกว่า แต่แบบหลังง่ายกว่า ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ ผมขอยืนยันว่า — ถ้าต้องเขียนโปรแกรมแก้ปัญหาเหล่านี้ โปรแกรมสำหรับแบบแรกซับซ้อนกว่าแบบหลังมาก (ต่างกันหลายอันดับความสำคัญ) แม้จะไม่พูดถึงการเขียนโปรแกรม หากวิเคราะห์ปัญหาสองข้อนี้จากมุมมอง【ทฤษฎีสารสนเทศ】 “การจำใบหน้า” ก็ต้องประมวลผลข้อมูลปริมาณมากกว่า “เลขคูณสองหลัก” อย่างเทียบไม่ติด

ดังนั้นจึงเกิดคำถาม — ทำไมสมองของเราถึงจัดการกับ “การจำใบหน้า” ซึ่งเป็นปัญหาที่ค่อนข้างซับซ้อน ได้อย่างง่ายดายและรวดเร็ว? ในขณะที่ “เลขคูณสองหลัก” ซึ่งเป็นปัญหาง่ายกว่า กลับดูช้าและต้องใช้ความพยายาม

◇ระบบ 1 และระบบ 2 ของสมอง

คำถามข้างต้นนั้นตอบไม่ง่าย ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา ต้องขอบคุณการก้าวกระโดดของจิตวิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ เราจึงเริ่มเข้าใจความลึกลับนี้ จุดสำคัญคือ — สมองมีกลไกการประมวลผลที่【แตกต่างอย่างสิ้นเชิง】สองแบบ นักจิตวิทยาเรียกว่า “ระบบ 1” และ “ระบบ 2”

ระบบ 1 แก้ปัญหาได้รวดเร็วมาก แต่มันจัดการได้เฉพาะปัญหา【บางประเภท】เท่านั้น สำหรับปัญหาที่ระบบ 1 จัดการไม่ได้ จะส่งต่อให้ระบบ 2 ระบบ 2 จัดการปัญหาได้【กว้างกว่า】 แต่การทำงานของระบบ 2 นั้น【ช้า】มากและ【หนักหน่วง】มาก (เมื่อเทียบกับระบบ 1)

ระบบ 1 แก้ปัญหา “การจำใบหน้า” ได้ แต่【ไม่สามารถ】แก้ปัญหา “การคำนวณเลขซับซ้อน” ได้

อนึ่ง: นักจิตวิทยา Keith Stanovich เป็นคนแรกที่เสนอคำว่า “ระบบ 1/ระบบ 2” เขาคือผู้เขียนหนังสือ《พูดว่า “ไม่” กับจิตวิทยาเทียม》ที่กล่าวถึงตอนต้นบทความ

◇หลักฐานการทดลองทางวิทยาศาสตร์ของทั้งสองระบบ

กลไกการทำงานทั้งสองแบบของสมอง【ไม่ใช่】แค่สมมติฐานทางทฤษฎี ในสาขาจิตวิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ มีหลักฐานการทดลองจำนวนมากที่ยืนยันว่าสมองมีกลไกการทำงานสองแบบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

นักจิตวิทยา Eckhard Hess ชี้ให้เห็นว่า: 【รูม่านตา】สามารถสะท้อนว่าสมองกำลังใช้กลไกแบบไหนอยู่ (หมายเหตุ: 《คิด, เร็วและช้า》 บทที่ 2 อภิปรายหัวข้อนี้โดยเฉพาะ)

นอกจากการสังเกตรูม่านตาแล้ว ยังมีวิธีทางกายภาพอื่น ๆ (เช่น fMRI) ที่สังเกตบริเวณสมองที่ทำงาน ซึ่งก็แสดงให้เห็นว่าในกลไกที่ต่างกัน เปลือกสมองมีบริเวณที่ทำงานแตกต่างกัน


★การแบ่งหน้าที่ของสองระบบ

◇ระบบ 1 ทำอะไรได้บ้าง?

ดังที่กล่าวไป — ระบบ 1 จัดการได้เฉพาะปัญหา【บางประเภท】เท่านั้น มันถนัดในเรื่องไหนบ้าง? ลองดูรายการคร่าว ๆ ต่อไปนี้ (แค่ตัวอย่าง ไม่ครบถ้วน):

จำใบหน้า, จำอารมณ์จากสีหน้า; เห็นสัตว์บางชนิด (เช่น งู, แมงมุม, ตะขาบ) แล้วรู้สึกกลัวหรือรังเกียจ; ได้ยินเพลงบางเพลง (ที่คุณคุ้นเคย) แล้วนึกชื่อออกทันที; เมื่อคุณขี่จักรยานหรือขับรถ (อย่างชำนาญ) แล้วเจออุปสรรคกะทันหัน คุณจะตอบสนองทันที; (สำหรับคนที่อ่านออก) เห็น “ตัวอักษร/คำ” ใด ๆ แล้วนึกถึงเสียงอ่าน; (สำหรับเซียนโกะ) เห็นรูปร่างหมากหนึ่งแล้วจำได้ว่าเป็น “กระบวนท่า某某”; …

◇อะไรบ้างที่ระบบ 1 ทำไม่ได้? (ต้องส่งต่อให้ระบบ 2)

สาขาที่ระบบ 1 ถนัดนั้น【น้อยมาก】 ปัญหาส่วนใหญ่ต้องใช้ระบบ 2 จัดการ (แค่ตัวอย่าง ไม่ครบถ้วน):

การคำนวณเลขซับซ้อน; การให้เหตุผลเชิงตรรกะ; เล่นเกม (โดยเฉพาะเกมที่คุณไม่คุ้นเคย); ตอนสัมภาษณ์งาน ตอบคำถามกรรมการ (โดยเฉพาะเจอกรรมการที่ถามยาก); ทำความเข้าใจบทความวิชาการ (โดยเฉพาะแบบที่ลึกซึ้งเข้าใจยาก); การสร้างสรรค์ (รวมถึง: การเขียน, แต่งเพลง, วาดรูป, เขียนโปรแกรม…); …


★ความแตกต่างระหว่างสองระบบ

เรามาคุยกันถึง【ความแตกต่าง】ระหว่างสองระบบนี้ก่อน (ลักษณะภายนอก) แล้วค่อยไปวิเคราะห์กลไกการทำงาน (แก่นแท้)

◇ไร้สำนึก VS มีสำนึก

สาขาที่ระบบ 1 ถนัด มักเป็นกิจกรรมที่【ไร้สำนึก】 ส่วนสาขาที่ระบบ 1【ไม่】ถนัด (ต้องพึ่งระบบ 2) มักเป็นกิจกรรมที่【มีสำนึก】 และต้องรักษา【สมาธิจดจ่อ】ไว้ในช่วงเวลาหนึ่ง

◇ประหยัดพลังงาน VS ใช้พลังงาน

เพื่อให้ระบบ 2 ทำงานใด ๆ ได้สำเร็จ ต้องรักษา【สมาธิจดจ่อ】 ยิ่งงานยากขึ้น ระดับสมาธิที่ต้องใช้ก็ยิ่งสูง และเพื่อรักษาสมาธิระดับสูงไว้ ก็ต้องใช้【การควบคุมตนเอง】 การคงการควบคุมตนเองไว้เป็นเวลานานต้องใช้【พลังงาน】

หมายเหตุ: 【พลังงาน】ในที่นี้คือแนวคิดทางฟิสิกส์ ซึ่งในทางสรีรวิทยาคือ【ระดับน้ำตาลในเลือด】 (ปริมาณกลูโคสในเลือด)

ความสัมพันธ์ระหว่าง “สมาธิ/การควบคุมตนเอง” กับ “การสูญเสียพลังงาน” — มีหนังสือจิตวิทยา【มืออาชีพ】และการทดลองมากมายที่พิสูจน์เรื่องนี้ นอกจาก《คิด, เร็วและช้า》แล้ว ยังมีนักจิตวิทยา Roy Baumeister เขียนหนังสือชื่อ《Willpower》(แปลไทยว่า《พลังจิตตานุภาพ》) ซึ่งพูดถึงหัวข้อนี้โดยละเอียด

เพื่อไม่ให้บทความยาวเกินไป ผมขอยกตัวอย่างการทดลองทางจิตวิทยาสักสองสามเรื่อง:

การทดลองที่ 1

ผู้เข้าร่วมสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งทำงานใช้สมองเบา ๆ อีกกลุ่มทำงานใช้สมองหนัก ๆ หลังจากเสร็จงาน ให้พวกเขาเลือกขนมฟรีเอง กลุ่มที่ทำงาน【หนัก】มี【สัดส่วนที่สูงกว่า】ที่เลือก “ของหวาน” และระดับน้ำตาลในเลือดของพวกเขาก็【ต่ำกว่า】อีกกลุ่ม

การทดลองที่ 2

ผู้เข้าร่วมสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งหิว อีกกลุ่มปกติ ทำงานใช้สมองหนัก【แบบเดียวกัน】 คะแนนเฉลี่ยของกลุ่มหิวต่ำกว่า【กลุ่มปกติ】อย่างมีนัยสำคัญ

การทดลองที่ 3

ผู้เข้าร่วมสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งหิว อีกกลุ่มปกติ ทำงานที่【เป็นไปไม่ได้】ให้เสร็จ แล้ววัดว่าพวกเขาพยายามนานแค่ไหนก่อนจะล้มเลิก ระยะเวลาเฉลี่ยของกลุ่มหิวต่ำกว่า【กลุ่มปกติ】อย่างมีนัยสำคัญ

การทดลองเหล่านี้สะท้อนว่า:

  1. การทำงานหนักของระบบ 2 ส่งผล (ลด) ระดับน้ำตาลในเลือดอย่างมีนัยสำคัญ
  2. ระดับน้ำตาลในเลือด (สูงหรือต่ำ) ส่งผลต่อประสิทธิภาพและความสามารถของระบบ 2 ในการทำงานหนักอย่างมีนัยสำคัญ
  3. ระดับน้ำตาลในเลือด (สูงหรือต่ำ) ส่งผลต่อ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” อย่างมีนัยสำคัญ

◇อภิปรายเพิ่มเติมเกี่ยวกับ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” — นี่คือ【ทรัพยากรที่มีค่า】

“ระดับน้ำตาลในเลือดลดลง” จะลด “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” แต่เมื่อ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” หมดลงแล้ว หากคุณ (โดยการกิน) ฟื้นฟู “ระดับน้ำตาลในเลือด” ทันที “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” 【จะไม่】ฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดทันที (มันฟื้นตัวค่อนข้างช้า)

นอกจากนี้ นอกจากระดับน้ำตาลในเลือด ยังมีอีกหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” ของคุณ เช่น เมื่ออารมณ์ไม่ดีแล้วมาทำงานหนัก ก็มักจะยอมแพ้ง่ายขึ้น และ “นอนไม่พอ” หรือ “เมา” ก็ลด “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” ด้วย

จากที่กล่าวมา จะเห็นว่า “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” เป็น【ทรัพยากรที่มีค่า】 จุดนี้สำคัญมาก หวังว่าทุกคนจะจำไว้! (จะมีการพูดถึงอีกครั้งในภายหลัง)

◇เริ่มต้นเร็ว VS เริ่มต้นช้า

ระบบ 1 เริ่มต้นเร็วมาก เมื่อเจออุปสรรคที่ปรากฏขึ้น【กะทันหัน】 ระบบ 1 จะตอบสนองภายในหนึ่งวินาที (หรือแม้แต่เศษเสี้ยววินาที)

เทียบกับระบบ 1 แล้ว ระบบ 2 เริ่มต้นช้ามาก เรามักได้ยินคำว่า【เข้าที่เข้าทาง】 ซึ่งใช้อธิบายระบบ 2 ได้ดี

และเวลาที่ระบบ 2 ใช้เพื่อ【เข้าที่เข้าทาง】ยังสัมพันธ์กับความซับซ้อนของงานที่ต้องทำ หากระบบ 2 จัดการงาน【ง่าย ๆ】 เวลาที่ใช้【เข้าที่เข้าทาง】ก็จะ【สั้น】 ตรงกันข้าม หากต้องจัดการงานที่ซับซ้อนมาก เวลาที่ใช้ก็จะ【ยาว】 คุณอาจจินตนาการได้ว่า — เพื่อจัดการงานซับซ้อน ระบบ 2 ต้องเข้าสู่สถานะ【ทำงานเต็มกำลัง】

◇หลายงาน VS งานเดียว

ระบบ 1 เป็นระบบที่【ทำงานหลายอย่างพร้อมกัน】อย่างชัดเจน

สำหรับคนที่ขี่จักรยานคล่องแล้ว ขณะที่เขาหรือเธอกำลังปั่นอยู่ดี ๆ ได้ยินเพลงที่คุ้นเคย สมองก็จะนึกชื่อเพลงได้ทันที ในขณะที่ “นึกชื่อเพลง” ก็ยังทรงตัวบนจักรยานได้อยู่ นั่นคือ ระบบ 1 สามารถ【จัดการงานสองอย่างนี้พร้อมกัน】 และในสถานะทำงานหลายอย่าง งานทั้งสอง【ไม่】รบกวนกัน

ระบบ 2 เป็นระบบที่【ทำงานเดียว】อย่างชัดเจน

ในทางตรงกันข้าม ระบบ 2 ในชั่วขณะหนึ่ง ๆ จัดการได้แค่【งานเดียว】 หากให้ระบบ 2 ทำงานซับซ้อนสองอย่างพร้อมกัน อย่างน้อยงานหนึ่งจะพัง (ส่วนใหญ่พังทั้งสองอย่าง) ประเด็นนี้มีหลักฐานการทดลองทางจิตวิทยายืนยันแล้ว

ผมเดาว่าผู้อ่านบางคนอาจแย้งว่า นักแสดงละครสัตว์สามารถทำงานซับซ้อนหลายอย่างพร้อมกันได้ ขออธิบายสั้น ๆ: นักแสดงละครสัตว์ผ่านการฝึกฝนระยะยาว จนเปลี่ยนงานซับซ้อนให้กลายเป็นรูปแบบตายตัวในระบบ 1 ดังนั้นเมื่อมองผิวเผินเหมือนพวกเขาทำงานซับซ้อนหลายอย่าง แต่จริง ๆ แล้วอาจมีอย่างมากแค่งานเดียว (หรือไม่มีเลย) ที่ใช้ระบบ 2

◇ผ่อนคลาย VS ตึงเครียด

การทำงานของระบบ 2 จำเป็นต้องใช้สมาธิในระดับสูง — คุณต้องใช้ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” เพื่อทำสิ่งนี้ — ซึ่งในระหว่างนั้น “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” ของคุณก็จะค่อย ๆ หมดไป การทดลองของนักจิตวิทยา Roy Baumeister แสดงว่า — กระบวนการนี้ทำให้รู้สึกไม่สบาย (เหนื่อยมาก) หนังสือ《คิด, เร็วและช้า》เรียกสิ่งนี้ว่า【ภาระทางปัญญา】

ในทางตรงกันข้าม กิจกรรมของระบบ 1 เป็น【ไร้สำนึก】 — ไม่ต้องใช้สมาธิ ก็เลย【ไม่มี】 “ภาระทางปัญญา”

จากความแตกต่างข้างต้น อาจเรียกทั้งสองระบบนี้ว่า “แบบผ่อนคลาย” และ “แบบตึงเครียด” ระบบ 1 ที่ผ่อนคลายก็คือสิ่งที่ผมมักพูดถึงในบล็อกว่า【เขตสบายทางจิตใจ】(Comfort Zone)

ผู้อ่านบางคนอาจถามว่า: เป็นไปได้ไหมที่จะใช้ระบบ 2 แต่ไม่ต้องเจอ “ภาระทางปัญญา”? โชคดีที่ความปรารถนาที่ “ได้ทั้งปลาและอุ้งเท้าหมี” นี้เป็นไปได้! (จะพูดถึงในตอนท้ายบทความเมื่อกล่าวถึง “Flow”)

◇การทดลองทางจิตวิทยาเกี่ยวกับ【ภาระทางปัญญา】

นักจิตวิทยาเชื้อสายอิสราเอลเคยทำการทดลอง “Stroop Effect” ที่มีชื่อเสียง:

สำหรับกรณี【ด้านซ้าย】 ให้บอกสีของวงรีแต่ละวงตามลำดับ 【ง่ายมาก】 — ตอนนี้ใช้แค่ระบบ 1

สำหรับกรณี【ด้านขวา】 ให้บอกสีของคำแต่ละคำตามลำดับ 【ยากมาก】 — เพราะ “ความหมายกับสี” ของคำขัดแย้งกัน คุณต้องใช้ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” เพื่อ【ยับยั้ง】ปฏิกิริยาจากจิตใต้สำนึกของระบบ 1 พร้อมกับระดมระบบ 2 ให้ทำตามกฎที่กำหนด ซึ่งทำให้สมองตึงเครียดและกดดัน

ภาพประกอบ Stroop Effect

“ภาระทางปัญญา” ข้างต้นได้รับการยืนยันด้วย MRI

ภาพถ่าย MRI (จากบทความประสาทวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด)

(ที่มา: กรณีข้างต้นมาจากบทความหนึ่งของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดว่าด้วย “ประสาทวิทยาศาสตร์” ต้นฉบับอยู่ที่นี่)


★ความเข้าใจผิดเกี่ยวกับ “สองระบบ”

(หลังจากบทความเผยแพร่ จากที่พูดคุยกับผู้อ่านพบว่ามีบางคนตีความคำว่า “ระบบ 1/ระบบ 2” ผิดไป จึงเพิ่มหัวข้อนี้ขึ้นมา)

◇ความเข้าใจผิดข้อที่ 1: ตีความ “ระบบ 1 & ระบบ 2” อย่างง่าย ๆ ว่าเป็น “อารมณ์ & เหตุผล”

ความเข้าใจผิดแบบนี้พบบ่อยมาก เหตุผลหนึ่งที่ใช้คำว่า “ระบบ 1” แทนที่จะใช้ “ระบบอารมณ์” หรือ “ระบบ XX” ก็เพื่อเลี่ยงความเข้าใจผิดนี้ ด้วยเหตุผลเดียวกัน ก็ไม่ควรตีความ “ระบบ 1 & ระบบ 2” อย่างง่าย ๆ ว่าเป็น “ระบบสัญชาตญาณ & ระบบความคิด”

◇ความเข้าใจผิดข้อที่ 2: ตีความ “ระบบ 1 & ระบบ 2” ว่าเป็นสองระดับ

ทั้งสองระบบนี้【ไม่ใช่】ความสัมพันธ์เชิงระดับแบบง่าย ๆ ความสัมพันธ์ระหว่างสองระบบซับซ้อนกว่านั้นมาก และยังรอการศึกษาทางจิตวิทยาเพิ่มเติม

◇ความเข้าใจผิดข้อที่ 3: ตีความ “ระบบ 1 & ระบบ 2” ว่าเป็นความสัมพันธ์แบบพึ่งพากันง่าย ๆ โดยเชื่อว่า “ระบบ 2 พึ่งระบบ 1”

ตอนนี้ยัง【ไม่】สามารถสรุปได้ว่าเป็นความสัมพันธ์แบบพึ่งพากันง่าย ๆ

◇ความเข้าใจผิดข้อที่ 4: ตีความ “ระบบ 1 & ระบบ 2” ว่าเป็นสองส่วนในสมอง

“การทำงานของระบบ 1” และ “การทำงานของระบบ 2” มีบริเวณเปลือกสมองที่ทำงานแตกต่างกัน นี่อาจทำให้ผู้อ่านบางคนเข้าใจผิดว่าทั้งสองระบบนี้สอดคล้องกับพื้นที่ทางกายภาพสองแห่งในสมอง

แต่ความจริงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ตัวอย่างเช่น อาจมีบางพื้นที่ที่ทั้งสองระบบใช้ร่วมกัน หรือบางพื้นที่อาจทำงานสูงขึ้นเมื่อระบบหนึ่งทำงาน และทำงานต่ำลงเมื่ออีกระบบหนึ่งทำงาน

เนื่องจากมีความเข้าใจผิดในด้านนี้ นักจิตวิทยาบางคนจึงเปลี่ยนไปใช้ศัพท์อื่น — “กระบวนการแบบที่ 1” และ “กระบวนการแบบที่ 2” ผมคิดว่าศัพท์หลังนี้แม่นยำกว่า แต่เนื่องจาก “ระบบ 1 & ระบบ 2” แพร่หลายแล้ว ในบทความนี้จึงจะยังใช้คำเดิม


★กลไกการทำงานของระบบ 1

◇ระบบ 1 ทำงานบนฐานของ【รูปแบบ】

ลองทบทวนสิ่งที่ระบบ 1 ทำได้ตามที่ระบุไว้ในหัวข้อก่อนหน้า คุณจะพบว่า: สิ่งเหล่านี้สามารถตกผลึกเป็น【รูปแบบ】บางอย่างได้

เพื่อให้เข้าใจ【รูปแบบ】ของระบบ 1 ชัดเจนขึ้น ลองดูตัวอย่างการคูณเลขอีกครั้ง

คนส่วนใหญ่【สามารถ】พูดว่า 3 x 3 = 9 ได้ในหนึ่งวินาที แต่แทบทุกคน【ไม่สามารถ】พูดว่า 19 x 21 = ? ภายในหนึ่งวินาที

ทั้งที่เป็นการคูณเลขเหมือนกัน ทำไมความต่างจึงมากถึงเพียงนี้? เพราะว่า 3 x 3 = 9 นั้นรวมอยู่ใน “สูตรคูณ” แล้ว “สูตรคูณ” นี้แหละคือสิ่งที่ผมเรียกว่า — 【รูปแบบที่ตกผลึก】 ผ่าน “รูปแบบที่ตกผลึก” นี้ สิ่งกระตุ้นจากภายนอก (อินพุต) สามารถหาตัวที่ “ตรงกัน” ในรูปแบบนั้น แล้วนำมาใช้เป็นปฏิกิริยาของสมอง (เอาต์พุต)

ทำไมเซียนโกะถึง【จำได้ทันที】ว่า “รูปร่างหมากนี้คือกระบวนท่า XX” เหตุผลก็คล้ายกัน เพราะพวกเขาผ่านการเล่นจริงหรือตั้งกระดานมานับหมื่นครั้ง กระบวนท่าที่พบบ่อย ๆ ได้กลายเป็น【รูปแบบตายตัว】ในสมองแล้ว

◇รูปแบบโดยกำเนิด (prior) VS รูปแบบที่เรียนรู้ (empirical)

รูปแบบของระบบ 1 บางอย่างเป็นมาแต่กำเนิด (ติดตัวมาแต่เกิด) บางอย่างเป็นสิ่งที่ได้มาภายหลัง (เรียนรู้)

ตัวอย่างเช่น “การจำกระบวนท่าโกะ” ที่พูดถึงเมื่อครู่ แน่นอนว่าเป็นการฝึกฝนภายหลัง ส่วน “การจำอารมณ์จากใบหน้า” เป็นสิ่งที่ติดตัวมา — เช่น เด็กแรกเกิดบางคน อารมณ์จะได้รับอิทธิพลจากสีหน้าของพ่อแม่

ขอเสริมว่า: ในสาขา “ทฤษฎีความรู้” ของปรัชญา “สิ่งที่ติดตัวมา” เรียกว่า “ก่อนประสบการณ์” (prior) และ “สิ่งที่เรียนรู้ภายหลัง” เรียกว่า “จากประสบการณ์” (empirical)

◇ทำไมถึงมี【รูปแบบโดยกำเนิด】? — คำอธิบายจากจิตวิทยาวิวัฒนาการ

เพราะในกระบวนการวิวัฒนาการของมนุษย์ ช่วงเวลาที่อยู่ในสังคมดั้งเดิมนั้นยาวนานมาก (ตั้งแต่ออสตราโลพิเทคัสวิวัฒนาการมาเป็นโฮโมเซเปียนส์ แต่ละช่วงกินเวลาตั้งแต่ “หลักแสนถึงหลักล้านปี”) ในขณะที่ประวัติศาสตร์อารยธรรมมนุษย์สั้นมาก (เพียงไม่กี่พันปี) เวลาไม่กี่พันปีนั้น【ไม่】มากพอให้สมองเกิดวิวัฒนาการที่สำคัญ ดังนั้นสมองของเราจริง ๆ แล้วยังคงอยู่ในขั้นสังคมดั้งเดิม

ทำไมสมองถึงเก่งเรื่อง “การจำใบหน้า”? เพราะในสังคมดั้งเดิม คนในเผ่าเดียวกันต้องร่วมมือกัน ส่วนระหว่างเผ่ามักจะมีการต่อสู้ ดังนั้น【การตัดสินอย่างรวดเร็ว】ว่าใบหน้านี้เป็น “คนรู้จักหรือคนแปลกหน้า” และสีหน้านั้น “ดีใจหรือโกรธ” จึงเป็น【ทักษะการเอาตัวรอด】ที่สำคัญมาก คนที่ขาดทักษะนี้จะอยู่รอดยากกว่า (ถูกคัดออกง่าย) ส่วนคนที่มีทักษะนี้จะอยู่รอดได้ดีกว่า (ยีนของพวกเขาจะได้สืบทอดต่อ)

ในทำนองเดียวกัน — ในสังคมดั้งเดิมนั้น【ไม่】จำเป็นต้อง “คูณเลขสองหลัก” เลย ดังนั้นระบบ 1【ไม่】ได้พัฒนา (วิวัฒนาการ) ความสามารถนี้เลย

อ่านเพิ่มเติม: 《จิตวิทยาวิวัฒนาการ — ศาสตร์ใหม่ของจิตวิทยา》

◇ระบบ 1 อาจก่อให้เกิด【ความผิดพลาดทางปัญญา】อะไรบ้าง?

ในหนังสือ《คิด, เร็วและช้า》ได้อภิปรายถึงความผิดพลาดทางปัญญามากมายที่เกิดจากระบบ 1 ผมขอยกตัวอย่างให้ดูสักสองสามข้อ:

เห็นด้วยตาแล้วเชื่อจริง สิ่งที่ “เห็นกับตา” มักจะทิ้งรอยประทับที่ลึกและยั่งยืนกว่า ส่วนสิ่งที่ “【ไม่】ได้เห็นกับตา” (เมื่อเทียบกัน) มักจะถูกละเลย

มองบางส่วนเป็นทั้งหมด ให้ความสำคัญกับ【กรณีเฉพาะ】(โดยเฉพาะที่เห็นรอบตัว) มากกว่า มักละเลย【ข้อมูลทางสถิติ】 เพราะ “ข้อมูลทางสถิติ” นามธรรมเกินไป ส่วน【กรณีที่เกิดขึ้นรอบตัว】จะถูกตอกย้ำด้วย “เห็นด้วยตาแล้วเชื่อจริง”

Halo Effect ปรากฏการณ์นี้ คนรู้จักค่อนข้างมาก

ทฤษฎีการคาดหวัง (Prospect Theory) ไวต่อการรับรู้【การเปลี่ยนแปลง】มากกว่าการรับรู้สถานะ (ลองนึกถึงนิทาน “กบในน้ำอุ่น” ดู)

ปมกลัวการสูญเสีย ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบางสิ่ง มากกว่าความสุขจากการได้สิ่งเดียวกันมากนัก

ประมาณความน่าจะเป็นผิดพลาด ระบบ 1【ไม่】ถนัดเอามาก ๆ ในการจัดการปัญหาเรื่องความน่าจะเป็น หลายครั้งมันจะ【ประมาณสูงเกิน】ความน่าจะเป็นของสิ่งที่【ดี】 และ【ประมาณต่ำเกิน】ความน่าจะเป็นของสิ่งที่【ร้าย】 ขอเสริมว่า: นี่คือหนึ่งในสาเหตุที่โปรแกรมเมอร์มักประมาณเวลาเสร็จงานในแง่ดีเกินไป

Anchoring Effect คนส่วนใหญ่【ไม่】คุ้นเคยกับผลกระทบนี้ เดี๋ยวผมจะยกตัวอย่าง Anchoring Effect

เหตุผลเทียม ระบบ 1 มักพยายามหาเหตุผลให้กับสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกัน ตัวอย่างเช่น: “ทฤษฎีสมคบคิด” เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับความผิดพลาดทางความคิดนี้

(เห็นได้ชัดว่า ที่ยกมาเป็นเพียงส่วนน้อย)

◇อ่านเพิ่มเติม

ความผิดพลาดทางปัญญามักถูกใช้เพื่อ【ล้างสมอง】 บทความที่เกี่ยวข้อง:

ในคลาวด์ดิสก์ของผมยังมี《ศิลปะแห่งการคิดอย่างมีสติ (เล่มบน), ศิลปะแห่งการกระทำอย่างมีปัญญา (เล่มล่าง)》 ซึ่งรวบรวมความผิดพลาดทางความคิดไว้มากมาย (ต้นฉบับภาษาอังกฤษ《The Art of Thinking Clearly》)


★กลไกการทำงานของระบบ 2

ปัจจุบันการศึกษาระบบ 2 ยังไม่พอ กลไกการทำงานภายในหลายอย่างก็ยัง【ไม่】เข้าใจอย่างถ่องแท้ ดังนั้นในหัวข้อนี้ ผมจะแนะนำเฉพาะบางส่วนที่สำคัญและเป็นที่ยอมรับ (ในการวิจัยทางวิทยาศาสตร์) แล้ว

◇ระบบ 2 มี【ความเกียจคร้าน】อย่างรุนแรง

เกี่ยวกับข้อเสนอนี้ ผมขอยกคำพูดของคาห์นีมันใน《คิด, เร็วและช้า》มาโดยตรง:

ลักษณะเด่นของระบบ 2 คือกิจกรรมทั้งหมดของมันต้องใช้ความพยายาม แต่มันเองกลับขี้เกียจ ยกเว้นความพยายามที่จำเป็นแล้ว มันไม่ยอมทุ่มเทเพิ่มแม้แต่นิดเดียว

◇ทำไมจึงมีความเกียจคร้านรุนแรง?

ในยุคสังคมดั้งเดิมที่ยาวนาน ผ่านช่วงล่าสัตว์ เก็บของป่า เกษตรกรรม ในช่วงล่าสัตว์และเก็บของป่า อาหารขาดแคลนอย่างหนัก หลังเกิดเกษตรกรรม ปัญหาอาหารคลี่คลายลงบ้าง แต่ยังไม่พอเพียง และระบบ 2 เป็นตัว【กินพลังงาน】มหาศาล ดังนั้น “การขาดแคลนอาหาร” กับ “พลังงานที่ระบบ 2 ใช้” จึงเป็นความขัดแย้งที่รุนแรง ทางแก้รวมถึง:

  1. งานที่เจอบ่อย ให้ระบบ 1 จัดการให้มากที่สุด
  2. แม้จะเจองานที่ระบบ 1 จัดการไม่ได้ ต้องใช้ระบบ 2 ระบบ 2 ก็ต้อง【ใช้อย่างประหยัด】

◇ปัจจัยทางสติปัญญา VS ปัจจัยทางเหตุผล

นักจิตวิทยา Keith Stanovich ในหนังสือ《Rationality and Reflective Mind》ได้อภิปราย【ระบบ 2】เพิ่มเติม เขาเชื่อว่าระบบ 2 ประกอบด้วย【ความสามารถในการคิดสองแบบ】 ผมเรียกว่า “ปัจจัยทางสติปัญญา” และ “ปัจจัยทางเหตุผล”

สิ่งที่เรียกว่า “ปัจจัยทางสติปัญญา”

หมายถึง — ความสามารถในการคำนวณที่ซับซ้อน (ที่ว่านี้เป็น “การคำนวณ” ในความหมายกว้าง 【ไม่ใช่แค่】การคำนวณทางคณิตศาสตร์ แต่รวมถึง: การให้เหตุผล, การวิเคราะห์, การอุปนัย…)

สิ่งที่เรียกว่า “ปัจจัยทางเหตุผล”

ถ้าใช้คำอื่นก็คือ: 【ระดับความขยัน】ของระบบ 2 ตามทฤษฎีของ Keith Stanovich — หากระดับเหตุผลของระบบ 2【อ่อน】 เวลาแก้ปัญหาก็จะยอมรับคำตอบแบบ【สัญชาตญาณ】ได้ง่ายกว่า ตรงกันข้าม หากระดับเหตุผลของระบบ 2【แข็งแรง】 ต่อให้เจอคำตอบแบบ【สัญชาตญาณ】แล้ว ก็จะยังตรวจสอบและทบทวนอีกครั้ง

ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างคลาสสิกจากบทที่ 3 ของ《คิด, เร็วและช้า》:

ต่อจากนี้เป็นโจทย์ที่ค่อนข้างง่าย อย่าพยายามวิเคราะห์ ลองใช้สัญชาตญาณดู:

ไม้ปิงปองกับลูกรวมกันราคา 1.10 ดอลลาร์ ไม้ปิงปองแพงกว่าลูก 1 ดอลลาร์ ลูกราคาเท่าไร?

คุณจะนึกถึงตัวเลขหนึ่งขึ้นมาทันที แน่นอนว่าตัวเลขนั้นคือ 10 (10 เซนต์) โจทย์ง่าย ๆ นี้ไม่เหมือนใครเพราะมันสามารถดึงเอาคำตอบที่เป็นสัญชาตญาณ น่าดึงดูด แต่ผิดออกมาได้ ถ้าลองคำนวณดู คุณจะพบว่า ถ้าลูกราคา 10 เซนต์ ราคารวมจะเป็น 1.20 ดอลลาร์ (ลูก 10 เซนต์ ไม้ 1.10 ดอลลาร์) ไม่ใช่ 1.10 ดอลลาร์ คำตอบที่ถูกคือ 5 เซนต์ เราอาจสันนิษฐานว่า: คนที่ได้คำตอบที่ถูกต้องก็คิดถึงคำตอบที่ผิดนี้เช่นกัน เพียงแต่พวกเขาใช้วิธีบางอย่างยับยั้งการล่อลวงของสัญชาตญาณได้สำเร็จ และสุดท้ายให้คำตอบที่ถูกต้อง

…มีนักศึกษามหาวิทยาลัยนับหมื่นตอบคำถามไม้กับลูกปิงปองนี้ ผลน่าตกใจ ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เอ็มไอที และพรินซ์ตัน มีนักศึกษามากกว่า 50% ตอบตามสัญชาตญาณที่ผิด ส่วนในมหาวิทยาลัยที่ชื่อเสียงรองลงมา มีมากกว่า 80% ที่ตอบออกไปโดยไม่ทวนสอบ

…แค่ใช้สมองนิดหน่อยก็หลีกเลี่ยงความผิดพลาดที่น่าอายนี้ได้ คนที่คิดว่าคำตอบคือ 10 เซนต์แสดงว่าไม่ชอบใช้สมอง ส่วนคนที่ตอบถูกต้องชัดเจนว่าคิดคล่องกว่า

◇สรุป

สิ่งที่ผมอยากเน้นคือ — การหลีกเลี่ยงความผิดพลาดทางปัญญา หัวใจหนึ่งอยู่ที่【ระดับเหตุผล】(ระดับความขยัน) ของระบบ 2

แน่นอนว่า “ความรู้เกี่ยวกับความผิดพลาดทางปัญญา” ก็สำคัญไม่น้อย แต่คนส่วนใหญ่ ต่อให้เข้าใจความผิดพลาดเหล่านั้นดี ก็ยังตกหลุมพรางทางความคิดอยู่ดี ทำไม? เพราะคนส่วนใหญ่ถึงจะชำนาญในความผิดพลาดทางปัญญา ก็ยังไม่สามารถยกระดับ【ระดับเหตุผล】(ระดับความขยัน) ของระบบ 2 ได้อย่างมีนัยสำคัญ

แล้วจะยกระดับ【ระดับเหตุผล】(ระดับความขยัน) ของระบบ 2 ได้อย่างไร? ในสามหัวข้อสุดท้ายของบทความนี้ ผมจะแบ่งปันประสบการณ์ส่วนตัวบางประการ


★ทำไมการใช้【ระบบ 2】จึงยากกว่า?

เนื่องจากระบบ 1 ตอบสนอง/ป้อนกลับตาม【รูปแบบตายตัว】 ดังนั้น การทำงานของระบบ 1【ไม่มีคุณสมบัติ】ที่จะเรียกว่า “การคิดอย่างอิสระ” พูดอีกอย่างคือ เฉพาะเมื่อคุณใช้ระบบ 2 แก้ปัญหาเท่านั้น จึงจะมีคุณสมบัติเรียกว่า【การคิดอย่างอิสระ】

◇ความเสพติดของ【เขตสบายทางจิตใจ】

การทำงานของระบบ 1 เป็น【แบบผ่อนคลาย】 เมื่อสมองคุณเริ่มใช้แค่ระบบ 1 คุณก็อยู่ใน【เขตสบายทางจิตใจ】(Comfort Zone)

“เขตสบายทางจิตใจ” มีคุณสมบัติ【เสพติด】บางอย่าง — ยิ่งคุณอยู่ในนั้นนานเท่าไร ก็ยิ่งยากที่จะออกจากมัน และในทางกลับกัน

ดังนั้น “เขตสบายทางจิตใจ” จึงนำไปสู่【ปรากฏการณ์แมทธิว】(รู้จักกันในชื่อ “การแบ่งขั้ว”) — คนที่คิดบ่อย ก็จะยิ่งคิดเก่งขึ้น คนที่คิดน้อย ก็จะยิ่งคิดยากขึ้น

◇หลักการลัดวงจร — ระบบ 2 ถูกข้ามไปโดยตรง

“หลักการลัดวงจร” บางครั้งก็เรียกว่า “หลักการออกแรงน้อยที่สุด” (มีกล่าวถึงใน《คิด, เร็วและช้า》ด้วย) มันหมายถึง — ถ้างานใดระบบ 1 จัดการได้ ก็จะไม่ให้ระบบ 2 เข้ามาเกี่ยวข้อง

ทำไมถึงมี “หลักการลัดวงจร”?

  1. จากปัจจัยด้าน【ความเร็ว】: ระบบ 2 ช้าเกินไป ในเมื่อระบบ 1 จัดการได้แล้ว สมองก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องใช้ระบบ 2 อีก
  2. จากปัจจัยด้าน【การประหยัดพลังงาน】: ระบบ 1 เป็นแบบ【ไม่】รู้ตัว ไม่ต้องใช้ “สมาธิ/การควบคุมตนเอง” ส่วนระบบ 2 ต้องใช้ “สมาธิ/การควบคุมตนเอง” ซึ่งกินพลังงานมาก

“หลักการลัดวงจร” ใช้เพื่ออธิบายว่า — การขจัดอคติเป็นเรื่องยาก เมื่อคุณมีอคติที่【ฝังรากลึก】 มักหมายความว่าอคตินั้นกลายเป็นรูปแบบตายตัวในระบบ 1 ไปแล้ว ถ้าข้อมูลที่คุณได้รับตรงกับรูปแบบนั้น ก็จะถูกจัดการโดยระบบ 1 ทันที (ขณะนั้นระบบ 2 ถูกข้ามไป)

◇อิทธิพลที่【ชักนำให้หลงทาง】ของระบบ 1 ต่อระบบ 2

ในด้านนี้ ผมจะยกตัวอย่าง【Anchoring Effect】 เอฟเฟกต์นี้หมายถึง: เมื่อคุณคิดถึงปัญหาใด ๆ คุณจะหยิบเอาสิ่งใดสิ่งหนึ่งจากสภาพแวดล้อมรอบตัว (อาจเป็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องเลย) มาเป็นตัวอ้างอิง (หรือ “สมอ”)

ต่อไปนี้คือการทดลองทางจิตวิทยาหนึ่ง:

ผู้เข้าร่วมสองกลุ่ม A และ B ให้กรอกแบบสอบถาม แบบสอบถามมีรายชื่อบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ ให้กรอกว่าบุคคลเหล่านี้เสียชีวิตตอนอายุประมาณเท่าไร สำหรับ “กลุ่ม A” บนที่นั่งของพวกเขามีตัวเลขสุ่ม (ประมาณหลายร้อยหรือหลายพัน ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับอายุเลย) ส่วน “กลุ่ม B” ไม่มีตัวเลขบนที่นั่ง

ผลการทดสอบ “กลุ่ม A” ตอบอายุสูงกว่า “กลุ่ม B” อย่างมีนัยสำคัญ หลังจากทดสอบแล้วถามผู้ถูกทดสอบใน “กลุ่ม A” พบว่ามีสัดส่วนไม่น้อยที่【ไม่ได้】ตระหนักว่ามีตัวเลขบนที่นั่งของพวกเขา

จากผลทดสอบนี้จะเห็นว่า: ข้อมูลที่ระบบ 1 เก็บรวบรวมโดยไม่รู้ตัว (ไร้สำนึก) ก็ส่งผลต่อระบบ 2 เช่นกัน

ถ้าคุณคิดว่า “Anchoring Effect” เกิดเฉพาะในสาขาที่คุณไม่คุ้นเคย คุณก็ประเมินอิทธิพลของมันต่ำไป การทดลองอีกชิ้นเลือกผู้เข้าร่วมที่เป็นผู้ประกอบอาชีพด้านอสังหาริมทรัพย์หลายปี ให้พวกเขาประเมินมูลค่าทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง แบ่งเป็นสองกลุ่มเทียบกัน ก็สังเกตเห็น “Anchoring Effect” ในทำนองเดียวกัน

นั่นคือ: แม้ในสาขาที่คุณคุ้นเคยอย่างมาก ก็อาจถูก Anchoring Effect ชักนำให้หลงได้

◇ปัจจัยรบกวนจากสิ่งแวดล้อม

“สิ่งรบกวนจากสิ่งแวดล้อม” จะขัดจังหวะความคิดของคน สิ่งที่ผมอยากย้ำคือ — “สิ่งรบกวนจากสิ่งแวดล้อม” มีผลทำลายล้างต่อกิจกรรมการคิดแต่ละประเภทไม่เท่ากัน!

Paul Graham ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคฯ ในหนังสือ《Hackers and Painters》(แฮกเกอร์กับจิตรกร) กล่าวถึงระดับความทนต่อสิ่งรบกวนของ “งานแต่ละประเภท” ว่า:

งานแต่ละชนิดมีความต้องการ “การไม่ถูกรบกวน” ต่างกัน คนตรวจปรู๊ฟถูกขัดจังหวะทุก 15 นาที ประสิทธิภาพก็ไม่ลดมาก แต่โปรแกรมเมอร์ต้องการเวลาที่ “ไม่ถูกรบกวน” นานมาก บางครั้งคุณใช้เวลา 1 ชั่วโมงเพื่อทำความเข้าใจปัญหาหนึ่ง ดังนั้น การที่ฝ่ายบุคคลโทรมาถามให้กรอกแบบฟอร์ม จึงทำให้เกิดต้นทุนเสียหายมหาศาล

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเวลาไปรบกวนโปรแกรมเมอร์ให้หันจากหน้าจอมาตอบคำถาม พวกเขาถึงจ้องตอบอย่างดุดัน โครงสร้างตรรกะที่พวกเขาสร้างขึ้นอย่างบรรจงในสมอง พังทลายลงในพริบตา

อ่านเพิ่มเติม: 《Peopleware — Productive Projects and Teams》(คนกับงาน)

◇ปัจจัยด้านเวลา

กิจกรรมทางความคิดที่ซับซ้อนบางอย่างต้องใช้เวลาต่อเนื่องยาวนาน หากเวลาของคุณ【กระจัดกระจาย】 ก็ยากที่จะเข้าสู่สภาวะแบบนั้น

นี่คือสาเหตุที่โปรแกรมเมอร์หลายคนเป็นนกฮูก เพราะในยามดึกสงัด ไม่ค่อยมีใครมารบกวน สามารถจดจ่อเขียนโค้ดได้นานหลายชั่วโมง


★วิธีพัฒนาทักษะการคิด — ความสำคัญของ【การฝึกฝน】

ระดับความขยันของระบบ 2 ก็เหมือน “กล้ามเนื้อ” ที่ฝึกฝนได้ ยิ่งคุณใช้ระบบ 2 คิดบ่อย ๆ (โดยเฉพาะการคิดซับซ้อน) ระบบ 2 ก็จะตื่นตัวขึ้น

◇ตัวอย่าง — การเลือก【เนื้อหา】ที่อ่าน

เนื้อหาเพื่อความบันเทิง มักไม่ต้องใช้ระบบ 2 — นี่คือที่มาของคำว่า “เพื่อความบันเทิง” ดังนั้น สำหรับเนื้อหาบันเทิง อ่านบ้างนาน ๆ ครั้งไม่เป็นไร แต่ถ้าคุณใช้เวลาว่างส่วนใหญ่ไปกับการอ่านเนื้อหาบันเทิง จะส่งผลเสียต่อ “ความสามารถในการคิด” — ให้นึกถึงที่พูดไปก่อนหน้านี้: 【ความเสพติด】ของ “เขตสบายทางจิตใจ”

เพื่อฝึกฝนความสามารถในการคิดอยู่เสมอ คุณต้องดูเนื้อหาที่【ต้องใช้สมองคิด】มากขึ้น

ผมขอแนะนำอย่างยิ่ง: ติดต่อและเรียนรู้【หลายสาขา】 การทำแบบนี้เรียกว่า【ยิงนัดเดียวได้นกหลายตัว】ข้อดีอย่างน้อยรวมถึง:

  1. เรียนรู้สาขา【ใหม่】 ต้องใช้ระบบ 2 แน่นอน — เป็นการฝึกความสามารถในการคิด
  2. ขยายฐานความรู้ของคุณ
  3. หากคุณเลือกสาขาที่【เหมาะสม】ในการเรียน ยังช่วยเพิ่ม【ขีดความสามารถในการแข่งขันส่วนตัว】
  4. ยิ่งคุณเรียนรู้สาขาใหม่มากเท่าไร คุณก็ยิ่งเก่ง【ทักษะการเรียนรู้】 ต่อไปเมื่อเรียนสาขาใหม่อีก ก็จะได้ผลดีขึ้น (นี่คือ【วงจรป้อนกลับเชิงบวก】)

◇ตัวอย่าง — การเลือก【วิธีการ】อ่าน

ใน《วิธีอ่านหนังสือ》(How to Read a Book)กล่าวถึงการอ่าน “4 ระดับ” 【จากต่ำไปสูง】 ได้แก่: การอ่านขั้นพื้นฐาน, การอ่านตรวจตรา, การอ่านวิเคราะห์, การอ่านเฉพาะเรื่อง

4 ระดับนี้สัมพันธ์กันแบบพึ่งพา — “ระดับหลัง” ต้องพึ่งพา “ระดับก่อน” ผมแนะนำให้ทุกคนฝึกฝน【สองระดับหลัง】ให้มาก — “การอ่านวิเคราะห์” และ “การอ่านเฉพาะเรื่อง” เพราะสองระดับหลังนี้ จะใช้ระบบ 2 มากขึ้น และยังเอื้อให้คุณเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้มากขึ้นด้วย

◇ตัวอย่าง —【การคิดเชิงวิพากษ์แบบอ่อน】

คนไม่ชอบคิดมีลักษณะหนึ่ง: ทุกครั้งที่ได้ยินมุมมอง/ความเห็น/ทฤษฎีที่ขัดแย้งกับตัวเอง ก็จะเพิกเฉยทันที

หากคุณต้องการยกระดับความสามารถในการคิด (โดยเฉพาะระบบ 2) เมื่อคุณได้ยินมุมมอง/ความเห็น/ทฤษฎีที่ขัดแย้งกับตัวเอง คุณควร【คิดให้ดี】ว่าฝ่ายตรงข้ามมีข้อผิดพลาดอะไรหรือไม่? ในระหว่างที่ค้นหาข้อผิดพลาดของอีกฝ่าย คุณอย่าพอใจเพียงแค่หา【ข้อใดข้อหนึ่ง】 แต่พยายามหาให้【ครบทุกข้อ】

ในทฤษฎีการคิดเชิงวิพากษ์ เรียกสิ่งนี้ว่า “การคิดเชิงวิพากษ์【แบบอ่อน】“

◇ตัวอย่าง —【การคิดเชิงวิพากษ์แบบแข็ง】

เมื่อคุณได้ยินมุมมอง/ความเห็น/ทฤษฎีที่ขัดแย้งกับตัวเอง หลังจากทำ “การคิดเชิงวิพากษ์แบบอ่อน” แล้ว ต้องถามกลับตัวเองอีกว่า: มีโอกาสไหมที่ฝ่ายตรงข้ามถูก และตัวเราเองผิด?

“การคิดเชิงวิพากษ์ต่อ【ตัวเอง】” เรียกว่า “การคิดเชิงวิพากษ์【แบบแข็ง】” การทำถึงขั้นนี้【ยากมาก】 — เพราะคนส่วนใหญ่【ไม่ยินดีที่จะตั้งคำถามและทบทวนตัวเอง】

แต่ถ้าคุณไปถึง level นี้ได้ ข้อดีจะชัดเจน — คุณจะขจัดจุดอ่อนและข้อบกพร่องของตัวเองได้มากขึ้น

◇อ่านเพิ่มเติม

เกี่ยวกับ “การคิดเชิงวิพากษ์” อ่านได้จาก《เรียนรู้ที่จะตั้งคำถาม — คู่มือการคิดเชิงวิพากษ์》(Asking the Right Questions: A Guide to Critical Thinking)

เกี่ยวกับ “การเรียนรู้สาขาใหม่” และ “การขยายฐานความรู้” อ่านได้จาก《วิธีปรับปรุงโครงสร้างความรู้ของตนเอง》


★วิธีพัฒนาทักษะการคิด — ความสำคัญของ【สื่อ】

ในยุคอินเทอร์เน็ตปัจจุบัน หลายคนรู้ถึง “ความสำคัญของข้อมูล” น่าเสียดายที่หลายคนมองข้าม “ความสำคัญของ【สื่อ】“

◇สื่อคือสาร

Marshall McLuhan ผู้ยิ่งใหญ่ในวงการสื่อสารมวลชน ผลงานชิ้นเอกของเขา《Understanding Media: The Extensions of Man》(เข้าใจสื่อ — ส่วนขยายของมนุษย์) เป็นหนังสือคลาสสิก【พลิกโฉม】ของวงการสื่อสาร แก่นของหนังสือนี้คือ【สื่อคือสาร】(The medium is the message)

ก่อนหน้า McLuhan นักวิชาการด้านสื่อสารสนใจแค่อิทธิพลของ【เนื้อหา】ของสื่อต่อผู้รับสาร McLuhan เป็นคนแรกที่ชี้ว่า: 【รูปแบบ】ของสื่อก็สำคัญมาก (อาจสำคัญกว่าเนื้อหาด้วยซ้ำ)

เรื่อง “ความสำคัญของ【รูปแบบ】ของสื่อ” ผมอยากย้ำเป็นพิเศษ:

รูปแบบของสื่อบางอย่างจะส่งเสริมการคิดของคุณ บางอย่างจะกดทับการคิดของคุณ

◇รูปแบบสื่อแบบ【ถูกกระทำ】 มีข้อเสียอะไร?

สมมติว่ามีหนังสือเล่มเดียวกัน นำเสนอด้วยสอง【รูปแบบ】 หนึ่งคือ “หนังสือเล่มหรืออีบุ๊ก” อีกแบบคือ “หนังสือเสียง”

ขณะที่【อ่านด้วยตา】 คุณเป็นฝ่าย【กระทำ】 ดังนั้นเมื่อคุณเจอส่วนที่เข้าใจยาก หรือเมื่อคุณต้องคิดเพิ่มเติม ก็สามารถปรับความเร็วในการอ่านได้

ส่วนการใช้【หนังสือเสียง】 คุณเป็นฝ่าย【ถูกกระทำ】 เพื่อให้ตามจังหวะการฟังทัน สมองจะ【กดการทำงาน】ของระบบ 2 (ดังที่กล่าวไป มันเริ่มทำงานช้า) ดังนั้น สำหรับสื่อประเภท【หนังสือเสียง】 คุณยากที่จะคิด【แบบลึกซึ้ง】ใน “ระหว่างที่ฟัง”

ผมเดาว่าผู้อ่านบางคนอาจแย้งว่า: ตอนฟัง “หนังสือเสียง” ก็กดปุ่มหยุดได้นี่ ขออธิบายว่า:

  1. แต่ละคนมีความเร็วในการประมวลข้อมูลต่างกัน แม้แต่คนเดียวกันยังมีความเร็วไม่เท่ากันสำหรับเนื้อหาต่างชนิด ความต่างของความเร็วนี้ ใช้ “ปุ่มหยุด”【แก้】ไม่ได้
  2. หากคุณต้องคอยระวังตัว พร้อมกด “ปุ่มหยุด” ตลอดเวลา เท่ากับคุณได้แบ่งสมาธิส่วนหนึ่งไปแล้ว ย้ำอีกครั้ง: “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” เป็น【ทรัพยากรที่มีค่า】 (โดยเฉพาะเมื่อคุณต้องใช้การคิดซับซ้อน)

พูดถึง “หนังสือเสียง” แล้ว มาพูดถึง “วิดีโอ” — สื่อ【วิดีโอ】ก็คล้ายกับ【หนังสือเสียง】 — เวลาดูวิดีโอ คุณก็อยู่ในสภาวะ【ถูกกระทำ】เช่นกัน นอกจากข้อเสียจาก【การถูกกระทำ】แล้ว รูปแบบสื่อ “วิดีโอ” ยังมีข้อเสียอื่น ๆ อีกมาก ดูรายละเอียดที่《ทำไมผมถึงไม่ค่อยดูวิดีโอ? — พร้อมพูดถึงความแตกต่างระหว่าง “วิดีโอ” กับ “ข้อความ” ในมุมจิตวิทยาการรู้คิด》

◇รูปแบบสื่อแบบ【กระจัดกระจาย】 มีข้อเสียอะไร?

หลังจากที่พูดถึงข้อเสียของ【การรู้คิดแบบถูกกระทำ】ไปแล้ว ต่อไปว่าด้วยข้อเสียของ【ความกระจัดกระจาย】 ข้อเสียนี้เห็นได้ชัดในเครือข่ายสังคมออนไลน์ (SNS) เป็นพิเศษ

เมื่อคุณอ่านข้อมูลกระจัดกระจาย สมาธิของคุณจะกระโดดไปมาระหว่างข้อมูลต่าง ๆ ตลอด นิสัยการอ่านแบบนี้ จะบั่นทอนความสามารถในการ【รักษาสมาธิ】ของคุณ เมื่อนานไป อาจนำไปสู่ “ภาวะเสียการอ่าน” — เพราะไม่สามารถรักษาสมาธิได้นาน จึงยากที่จะอ่านเนื้อหา【ยาว】(โดยเฉพาะเนื้อหาที่ยาวและซับซ้อน)

อ่านเพิ่มเติม: 《“บล็อกแบบดั้งเดิม” ตกรุ่นแล้วหรือ? — พูดถึงข้อดีข้อเสียของรูปแบบสื่อต่าง ๆ》

◇ทำไม【หนังสือ】จึงเป็นรูปแบบสื่อที่ดีกว่า?

เมื่อผมพูดว่า “หนังสือเป็นสิ่งที่ดีกว่า” หมายถึงรูปแบบ【สื่อ】ของหนังสือ ไม่ใช่ “เนื้อหา” ข้อได้เปรียบด้าน【การรู้คิด】ของหนังสือ【อย่างน้อยที่สุด】รวมถึง:

1. ความเป็นฝ่ายกระทำ

ผู้อ่านสามารถควบคุมความเร็วในการอ่านได้เอง กระตุ้นระบบ 2 เพื่อคิดลึกซึ้งได้เต็มที่

2. ความเป็นระบบ

เมื่อคุณต้องการเข้าใจสาขาใหม่ คุณต้องมีความรู้ที่เป็น【ระบบ】เกี่ยวกับสาขานั้น หนังสือเหนือกว่าสื่อรูปแบบอื่นอย่างชัดเจน ยิ่งสาขาซับซ้อน หนังสือยิ่งมีข้อได้เปรียบด้าน【ความเป็นระบบ】มากขึ้น

3. ความลึกซึ้ง

บางหัวข้อมีความลึก/ซับซ้อนระดับหนึ่ง ยากที่จะอภิปรายให้ชัดเจนด้วยข้อความสั้น ๆ Weibo มีข้อจำกัดจำนวนตัวอักษร บทความบล็อกก็มีข้อจำกัดนัยยะ เช่นเดียวกับฟอรัมและเว็บไซต์ถามตอบ เมื่อเทียบกับสื่อเหล่านี้ หนังสือ【ไม่มี】ข้อจำกัดจำนวนตัวอักษรเลย


★วิธีพัฒนาทักษะการคิด — ความสำคัญของ【ความสนใจ】

มีภาษิตว่า: ความสนใจเป็นครูที่ดีที่สุด ในหัวข้อสุดท้ายของบทความนี้ ผมจะพูดถึงบทบาทของ “ความสนใจ” ในการยกระดับความสามารถในการคิด

◇อะไรคือ “ความสนใจ”?

คำว่า “ความสนใจ” มีความเข้าใจ (หรือความเข้าใจผิด) หลากหลาย ผมแนะนำให้คุณอ่าน《อะไรคือ【ความสนใจที่แท้จริง】? และมันมีประโยชน์อะไร?》ก่อน

◇จาก “ความสนใจ” สู่โดพามีน (Dopamine)

ก่อนหน้านี้ผมพูดถึง “ภาระทางปัญญา” ภาระนี้จะเผาผลาญ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” (ผมขอย้ำครั้งที่ N: “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” เป็น【ทรัพยากรที่มีค่า】)

ข้อดีของความสนใจคือ — เมื่อคุณทำกิจกรรมที่ตัวเองสนใจ คุณจะได้รับ【ความรู้สึกพอใจ】บางอย่าง (ความพอใจมาจากสารสื่อประสาท【โดพามีน】ที่สมองหลั่ง) “ความพอใจจากโดพามีน” ช่วยหักล้าง — ความตึงเครียดและความกดดันที่เกิดจากภาระทางปัญญา ด้วยวิธีนี้ ทรัพยากรอันมีค่าของคุณก็จะถูกสงวนไว้

แล้วเมื่อไรจึงต้องใช้ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” ทรัพยากรมีค่านี้?

  • เรื่อง【ง่าย ๆ】 (ไม่ต้องคิดซับซ้อน ระบบ 1 จัดการให้เสร็จ) แทบไม่กิน “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” อยู่แล้ว;
  • เรื่อง【ไม่สำคัญ】 ไม่คุ้มค่าที่จะใช้ทรัพยากรนี้
  • เรื่องที่【สำคัญ】และต้อง【คิดซับซ้อน】 แบ่งเป็นสองประเภท: อย่างแรกคือ “สิ่งที่คุณสนใจ” และอย่างที่สองคือ “สิ่งที่คุณไม่สนใจ”

เพื่อให้ “การควบคุมตนเอง/จิตตานุภาพ” เกิดประสิทธิผลสูงสุด คุณควรใช้ทรัพยากรนี้กับเรื่อง【ประเภทที่สอง】เท่านั้น ส่วนเรื่องประเภทแรก ให้ “โดพามีน” มาช่วยหักล้างความกดดันจาก “ภาระทางปัญญา”

◇จาก “ความสนใจ” สู่โฟลว์ (Flow)

พูดง่าย ๆ “โฟลว์” หมายถึง: ขณะทำกิจกรรมใด ๆ ถึงขั้น【ลืมตัว】

ข้อดีของโฟลว์คือ — เมื่อคุณอยู่ในสภาวะนี้ จะ【ไม่มี】ภาระทางปัญญา และยังมีความรู้สึกที่สุดยอด (ตื่นเต้นและพึงพอใจอย่างสูง) อีกด้วย

ในพุทธศาสนาหรือโยคะโบราณมีคำอธิบายคล้ายกัน จิตวิทยาสมัยใหม่ได้ศึกษาปรากฏการณ์นี้แล้ว คำว่า “โฟลว์” (Flow) มาจากนักจิตวิทยา Mihaly Csikszentmihalyi — เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านปรากฏการณ์นี้

Mihaly Csikszentmihalyi ได้เสนอ【โมเดล “ทักษะ-ความท้าทาย”】ดังต่อไปนี้: เมื่อคุณมี【ทักษะระดับสูง】ในสาขาใดสาขาหนึ่ง และคุณยังต้องเผชิญความท้าทายของ【งานยาก】ในสาขานั้น ก็【อาจจะ】เข้าถึง “สภาวะโฟลว์” (ในที่นี้หมายถึง “ความเป็นไปได้” ไม่ใช่ “ความแน่นอน”)

(ที่ตรงนี้เดิมมีภาพโมเดล Flow “ทักษะ-ความท้าทาย” จากบทความวิกิพีเดียเกี่ยวกับ “โฟลว์”)

ผมอยากย้ำว่า — ความสัมพันธ์ระหว่าง “โฟลว์” กับความสนใจ ยิ่งคุณสนใจในสาขาใดมากเท่าไร โอกาสที่คุณจะไปถึงระดับ high ในทั้งสองมิติของโมเดลข้างต้นก็ยิ่งมากขึ้น ในกรณีที่【ไม่】มีความสนใจ อาจจะยังเข้าถึงสภาวะโฟลว์ได้ แต่ผมคิดว่ามันจะเกิด【ได้ยากกว่า】

อ่านเพิ่มเติม (ผู้เขียนคือ Mihaly Csikszentmihalyi ทั้งหมด):

◇【วงจรป้อนกลับเชิงบวก】ที่เกิดจาก “ความสนใจ”

สองหัวข้อย่อยก่อนหน้านี้พูดถึง “โดพามีน” และ “โฟลว์” ตามลำดับ สองสิ่งนี้ล้วนช่วย【ขจัดภาระทางปัญญา】

เมื่อกำจัดภาระนี้แล้ว ในสาขาที่คุณสนใจ ก็จะยิ่งง่ายที่จะคิดอย่าง【ยาวนาน】และ【ซับซ้อน】ได้ ดังนั้น ความสามารถของคุณในสาขานี้ก็จะพัฒนาขึ้นอย่างชัดเจน เมื่อเป็นเช่นนี้ ความสนใจของคุณต่อสาขานี้ก็จะยิ่งถูกเสริมแรง (แล้วนำมาซึ่ง “โฟลว์, โดพามีน” มากขึ้นอีก)

นี่คือสิ่งที่ผมเรียกว่า【วงจรป้อนกลับเชิงบวก】


บทความในบล็อกของผมที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้ (ต้องใช้ VPN):


Edit page
Share this post:

Next Post
ฉันตื่นเต้นกับการเขียนโปรแกรม ยังคงตื่นเต้น และจะเป็นต่อไป