Skip to content
realyyz's blog
Click here to change language
Go back

[بازنشر] چرا تفکر مستقل اینقدر دشوار است؟ — علل روان‌شناختی و تجربیات شخصی‌ام

Edit page

یادداشت realyyz:

زبان چینی یکی از پرگویشورترین زبان‌های جهان است و از نظر تئوری باید نویسندگان و مفسران عمومی برجسته‌ای پرورش دهد. اما واقعیت متفاوت است: این افراد برای خوانندگانی که خارج از فضای چینی هستند تقریباً نامرئی‌اند؛ حتی در داخل اینترنت چینی، نویسندگان مستقلی که خوانندگان عادی بتوانند به آن‌ها دسترسی داشته باشند به ندرت یافت می‌شوند. پلتفرم‌های خارجی مسدود هستند، اکوسیستم محتوایی داخل دیوار خودکفاست، و اکثر مردم انگلیسی محدودی دارند و علاقه چندانی به مسائل عمومی نشان نمی‌دهند؛ بنابراین وبلاگ‌نویسان چینی نه در فضای چینی و نه در فضای انگلیسی دیده می‌شوند. Program-Think یکی از استثناهای نادر است؛ تأثیرگذارترین وبلاگ‌نویس روشنگر در دنیای چینی ساده‌نویس. این “تأثیرگذارترین” اغراق نیست: در میان یک میلیارد و چهارصد میلیون نفر، هیچ‌کس دیگری چنین کاری نکرده است. او به خوانندگان نمی‌گفت به چه چیزی ایمان بیاورند، بلکه نشان می‌داد چگونه قضاوت کنند، چگونه تشکیک کنند و چگونه مغالطات منطقی و سوگیری‌های شناختی را تشخیص دهند. برای خوانندگان چینی‌ای که به مسائل عمومی اهمیت می‌دهند و امکان دسترسی به پلتفرم‌های آمریکایی را دارند، این وبلاگ اجتناب‌ناپذیر و غیرقابل جایگزینی است: پیش از او کسی چنین کاری نکرده بود و پس از آن‌که نوشتن را متوقف کرد (این آدم بدذات دستگیر شد)، این جایگاه همچنان خالی است. بسیاری توصیف می‌کنند که این وبلاگ دیدگاه آن‌ها نسبت به جهان را درهم شکست و دوباره بازسازی کرد. این مقاله یکی از نمایندگی‌ترین نوشته‌هاست: هیچ رویداد سیاسی مشخصی را بحث نمی‌کند، بلکه با چارچوب روان‌شناختی توضیح می‌دهد که چرا مغز انسان به طور ذاتی تمایل دارد از تفکر فرار کند و در منطقه آسایش بماند، و اینکه تفکر مستقل مهارتی است که نیاز به تمرین طولانی‌مدت و هزینه شناختی واقعی دارد. آنچه بر سر این مقاله آمد خود زیرنویسی برای مقاله است. برخی از شهروندان چینی وطن‌پرست احتمالاً آن را تا پایان نخواندند و شاید نمی‌توانستند اشتباه مشخصی در آن نشان دهند، اما مطمئن بودند که این مقاله بد است، نباید خوانده شود، و بهتر است دیگران هم آن را نخوانند. البته هر کسی می‌تواند با مقاله‌ای مخالف باشد؛ اما اگر پیش از درک، عجله به انکار کند، شاید آنچه رد می‌کند خودِ مقاله نیست، بلکه ناراحتی ناشی از “تفکر مستقل” است. این پدیده منحصر به یک مکان نیست، بلکه تنظیمات پیش‌فرض مغز انسانی است؛ قطبی شدن سیاسی در جوامع غربی شاهد دیگری است: اکثر مردم ابتدا تیم خود را انتخاب می‌کنند و سپس دلایل می‌تراشند. در آمریکا در زمان همه‌گیری، ماسک زدن که اصلاً یک مسئله بهداشت عمومی بود، به نشانه‌ای برای صف‌بندی سیاسی تبدیل شد. قضاوت درباره ایده با پرسیدن “چه کسی گفته؟” نه “آیا درست است؟” همان میانبر شناختی است که می‌گوید “موضع وبلاگ‌نویس مشکوک است، پس مقالاتش حتماً همه غلط هستند”. بنابراین این مقاله برای همه نوشته شده. در پایان: من وطن‌پرستم. بازنشر به معنای موافقتم با هر نظری در مقاله نیست. اینکه با کدام نظرات مخالفم و چرا، پس از خواندن می‌توانید حدس بزنید.

خلاصه

اکثر مردم اهمیت “تفکر مستقل” را می‌دانند، اما در بیشتر اوقات نمی‌توانند آن را عملی کنند — این نه از ضعف اراده، بلکه به دلایل روان‌شناختی عمیق است.

چارچوب محوری مقاله نظریه پردازش دوگانه “سیستم ۱ در مقابل سیستم ۲” است: سیستم ۱ ناخودآگاه، سریع و متکی بر الگوهای تثبیت‌شده است و منطقه آسایش روان‌شناختی ماست؛ سیستم ۲ آگاهانه، کند و به شدت انرژی‌بر است و تنها مسیر تفکر مستقل واقعی است. به همین دلیل مغز به طور ذاتی تمایل دارد سیستم ۲ را دور بزند — تنبلی، اصل کمترین تلاش و اعتیاد به منطقه آسایش با هم مقاومتی در برابر تفکر مستقل ایجاد می‌کنند.

مقاله همچنین به میدان مین “مغالطات شناختی” سیستم ۱ اشاره می‌کند: آنچه می‌بینید واقعیت است، تعمیم از جزء به کل، اثر لنگر، بیزاری از زیان… وقتی این سوگیری‌ها در سیستم ۱ جا بیفتند، حتی متخصصان در حوزه‌های خود نیز به سختی می‌توانند از آن‌ها بگریزند.

در پایان سه مسیر برای بهبود توانایی تفکر ارائه می‌شود: تمرین مداوم سیستم ۲ از طریق مطالعه و یادگیری بین‌رشته‌ای؛ ترجیح کتاب به رسانه‌های منفعل (کتاب صوتی، ویدئو، اطلاعات تکه‌تکه) برای حفظ پردازش شناختی فعال؛ و استفاده از علاقه و مکانیزم حالت جریان (Flow) تا دوپامین بار شناختی را برایتان تحمل کند و یک بازخورد مثبت چرخشی ایجاد شود.


转载自:编程随想的博客 · realyyz 整理转载

مقالات مرتبط با “روان‌شناسی” سال گذشته (۲۰۱۸) کم بود. پس از یادآوری خوانندگان علاقه‌مند در بخش نظرات، امروز یکی می‌نویسم.

از زمانی که ده سال پیش این وبلاگ را شروع کردم، مقالات زیادی درباره روان‌شناسی نوشتم و بارها به اهمیت [تفکر مستقل] اشاره کردم. تأکید ویژه داشتم که: “استقلال” پیش‌شرط “آزادی” است — بدون “تفکر مستقل”، “آزادی اندیشه” وجود ندارد.

هرچند بسیاری می‌دانند که باید “مستقل فکر کنند”، اما اکثر مردم در بیشتر اوقات [نمی‌توانند] این کار را بکنند. پس امروز درباره این موضوع صحبت می‌کنیم.


★ تفاوت این مقاله با مقالات [موفقیت/انگیزشی/خودیاری]

◇ روان‌شناسی [واقعی] در مقابل روان‌شناسی [کاذب]

اینترنت پر از مقالات روان‌شناختی [غیرقابل اعتماد] است؛ بیشتر آن‌ها از نوع “موفقیت/انگیزش/خودیاری” هستند. سال‌ها پیش مقاله‌ای درباره “علم موفقیت” نوشتم با عنوان «نقد علم موفقیت — توضیح کوتاهی از مضرات و مغالطات آن» و در آن به مغالطات “روان‌شناسی [کاذب]” پرداختم.

چطور “روان‌شناسی [کاذب]” را تشخیص دهیم؟ در فضای ذخیره‌سازی‌ام کتابی نسبتاً عامه‌پسند در روان‌شناسی را به اشتراک گذاشته‌ام: «نه به روان‌شناسی کاذب». این کتاب با ترجمه دیگری هم شناخته می‌شود: “روان‌شناسی متفاوت — چگونه جدی با روان‌شناسی روبرو شویم”. اگر می‌خواهید تفاوت روان‌شناسی واقعی و کاذب را بدانید، این کتاب نقطه شروع خوبی است.

نویسنده کتاب “کیت استانوویچ” (Keith Stanovich) از جمله [برجسته‌ترین] روان‌شناسان است (در بخش‌های بعدی این مقاله دوباره از او یاد خواهم کرد).

◇ منابع روان‌شناختی این مقاله — همه از روان‌شناسان [متخصص]

آنچه در این مقاله بحث می‌شود عمدتاً [نه] نظر شخصی من، بلکه نتایج تحقیقات روان‌شناسان متخصص است که با آزمایش‌های روان‌شناختی مستند هستند.

برای اینکه این مقاله [معتبر] باشد، تمام کتاب‌های روان‌شناختی ذکرشده توسط روان‌شناسان [متخصص] نوشته شده‌اند.

یکی از کتاب‌ها بارها نقل می‌شود: «تفکر، سریع و آهسته» (Thinking, Fast and Slow). اجازه دهید این کتاب را معرفی کنم.

جلد "تفکر، سریع و آهسته" نسخه ۱ جلد "تفکر، سریع و آهسته" نسخه ۲ جلد "تفکر، سریع و آهسته" نسخه ۳

نویسنده کتاب دانیل کانمن (Daniel Kahneman) روان‌شناسی در سطح [جهانی] است و برنده [جایزه نوبل اقتصاد] در سال ۲۰۰۲. شاید بسیاری تعجب کنند که چرا یک روان‌شناس جایزه “اقتصاد” گرفته. دلیلش این است که مشارکت‌هایش در روان‌شناسی تأثیر عمیقی بر اقتصاد رفتاری گذاشت.

علاوه بر این، هرچند نویسنده آکادمیک است، محتوای کتاب روان و قابل فهم است. یعنی [نیازی] به دانش تخصصی ندارید تا کل کتاب را بخوانید.

◇ دانلود کتاب‌های الکترونیکی

علاوه بر “تفکر، سریع و آهسته”، در بخش‌های بعدی کتاب‌های دیگری هم (روان‌شناختی و غیرروان‌شناختی) ذکر خواهم کرد که اکثرشان در فضای ذخیره‌سازی‌ام به اشتراک گذاشته شده‌اند.

برای دانلود نسخه‌های الکترونیکی، روی لینک زیر کلیک کنید تا [فهرست کتاب‌های الکترونیکی] باز شود:

https://github.com/programthink/books


★ دو سیستم مغز (دو مکانیزم عملکردی)

اول می‌خواهم درباره “دو حالت عملکردی مغز” صحبت کنم — که موضوع محوری در کتاب Thinking, Fast and Slow است.

◇ “تشخیص چهره” در مقابل “عملیات حساب”

کتاب Thinking, Fast and Slow (فصل اول) با عنوان: یک چهره عصبانی و یک مسئله ضرب شروع می‌شود. این دو مثال نمونه‌ای عالی هستند که مستقیماً از آن‌ها استفاده می‌کنم.

مثال ۱: یک [عکس چهره] به کسی نشان دهید؛ اکثر مردم در کمتر از یک ثانیه می‌توانند حالت چهره را تشخیص دهند و بفهمند که آیا آن چهره آشناست یا نه.

مثال ۲: یک [ضرب دو رقمی] دلخواه بدهید؛ مگر کسی که آموزش ویژه دیده یا نابغه محاسباتی باشد، اکثر مردم [نمی‌توانند] در یکی دو ثانیه جواب بدهند.

در این دو سناریو، اولی آشکارا سخت‌تر و دومی آسان‌تر است. به عنوان یک برنامه‌نویس (سابق)، می‌توانم با اطمینان بگویم — اگر بخواهیم برنامه‌ای برای حل این دو مسئله بنویسیم، برنامه اولی بسیار پیچیده‌تر خواهد بود (به مراتب). حتی اگر برنامه‌نویسی را کنار بگذاریم و فقط از [منظر نظریه اطلاعات] تحلیل کنیم، “تشخیص چهره” به پردازش اطلاعات بسیار بیشتری نسبت به “ضرب دو رقم” نیاز دارد.

پس این سؤال مطرح می‌شود: چرا مغز ما می‌تواند “تشخیص چهره” که پیچیده‌تر است را به راحتی و سریع انجام دهد، اما با “ضرب دو رقم” که نسبتاً ساده‌تر است کند و دشوار عمل می‌کند؟

◇ “سیستم ۱” و “سیستم ۲” مغز

این سؤال به این راحتی قابل پاسخ نیست. در چند دهه اخیر، به لطف پیشرفت سریع روان‌شناسی و علوم اعصاب، شروع به درک رمز آن کرده‌ایم. کلید این است که مغز دو مکانیزم پردازش [کاملاً متفاوت] دارد. روان‌شناسان آن‌ها را “سیستم ۱” و “سیستم ۲” می‌نامند.

“سیستم ۱” مشکلات را سریع حل می‌کند، اما فقط می‌تواند [انواع محدودی] از مشکلات را پردازش کند؛ مشکلاتی که “سیستم ۱” نمی‌تواند حل کند به “سیستم ۲” منتقل می‌شوند. “سیستم ۲” می‌تواند طیف [گسترده‌تری] از مشکلات را پردازش کند، اما عملکردش بسیار [کند] و [دشوار] است (در مقایسه با “سیستم ۱”).

“سیستم ۱” از عهده “تشخیص چهره” برمی‌آید، اما [نمی‌تواند] “عملیات حساب پیچیده” را انجام دهد.

ضمناً: روان‌شناس کیت استانوویچ (Keith Stanovich) اولین کسی بود که اصطلاحات “سیستم ۱ / سیستم ۲” را پیشنهاد داد. او همان نویسنده کتاب «نه به روان‌شناسی کاذب» است که در ابتدای مقاله ذکر شد.

◇ مبانی آزمایشی علمی “دو سیستم”

دو مکانیزم عملکردی مغز [صرفاً] فرضیه نظری نیستند. در حوزه‌های روان‌شناسی و علوم اعصاب، شواهد تجربی قابل توجهی انباشته شده که نشان می‌دهد مغز دارای دو مکانیزم عملکردی کاملاً متفاوت است.

روان‌شناس اکهارد هس (Eckhard Hess) نشان داد که [مردمک چشم] می‌تواند نشان دهد مغز در کدام مکانیزم عملکردی است (توجه: فصل دوم Thinking, Fast and Slow اختصاصاً این موضوع را بررسی می‌کند).

علاوه بر مشاهده مردمک، با روش‌های فیزیکی دیگر (مثل: تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی / fMRI) می‌توان مناطق فعال مغز را مشاهده کرد و دید که قشر مغزی در دو مکانیزم مختلف، مناطق فعال متفاوتی نشان می‌دهد.


★ [تقسیم کار] بین دو سیستم

◇ “سیستم ۱” چه می‌تواند بکند؟

گفتم “سیستم ۱” فقط می‌تواند [انواع محدودی] از مشکلات را پردازش کند. در چه حوزه‌هایی مهارت دارد؟ فهرست ساده‌ای (فقط برای نمونه، کامل نیست):

تشخیص چهره و تعبیر؛ دیدن برخی حیوانات (مثل: مار، عنکبوت، هزارپا) و احساس ترس یا انزجار؛ شنیدن آهنگی (که می‌شناسید) و بلافاصله به خاطر آوردن نامش؛ (وقتی ماهرانه دوچرخه‌سواری یا رانندگی می‌کنید) واکنش فوری به مانع ناگهانی؛ (برای باسوادان) دیدن یک کلمه و دانستن تلفظش بلافاصله؛ (برای استاد شطرنج) دیدن یک موقعیت و بلافاصله تشخیص دادن آن به عنوان “فلان اوپنینگ استاندارد”؛ …

◇ چه کارهایی از “سیستم ۱” برنمی‌آید؟ (باید به “سیستم ۲” سپرده شود)

حوزه‌های “سیستم ۱” [محدود] است و اکثر مشکلات باید توسط “سیستم ۲” حل شوند (فقط برای نمونه، کامل نیست):

عملیات حساب پیچیده؛ استدلال منطقی؛ بازی‌های ویدئویی (خصوصاً آنهایی که آشنا نیستید)؛ پاسخ به سؤالات مصاحبه شغلی (خصوصاً با مصاحبه‌گر سخت‌گیر)؛ درک مقالات آکادمیک (خصوصاً آنهایی که عمیق و دشوار هستند)؛ خلق‌آفرینی (شامل: نوشتن، آهنگسازی، نقاشی، برنامه‌نویسی…); …


★ [تفاوت‌های] بین دو سیستم

ابتدا درباره [تفاوت‌های] (ظاهری) دو سیستم صحبت می‌کنیم؛ سپس مکانیزم‌های عملکردی آن‌ها (ذاتی) را بررسی می‌کنیم.

◇ ناخودآگاه در مقابل خودآگاه

حوزه‌های “سیستم ۱” معمولاً فعالیت‌های [ناخودآگاه] هستند؛ آنچه “سیستم ۱” در آن ضعیف است (که فقط “سیستم ۲” می‌تواند انجام دهد) معمولاً فعالیت‌های [خودآگاه] هستند که نیاز به حفظ [تمرکز] برای مدتی دارند.

◇ صرفه‌جویی در انرژی در مقابل مصرف انرژی

برای اینکه “سیستم ۲” وظیفه‌ای را کامل کند، باید [توجه کامل] داشت. هر چه وظیفه سخت‌تر باشد، درجه تمرکز بالاتری نیاز است. و برای حفظ تمرکز بالا، [خودکنترلی] لازم است. و برای حفظ طولانی‌مدت خودکنترلی، [انرژی] مصرف می‌شود.

توجه: [انرژی] اینجا همان مفهوم فیزیکی است؛ در فیزیولوژی به صورت [سطح قند خون] (غلظت گلوکز در خون) نمایان می‌شود.

ارتباط “تمرکز / خودکنترلی” با “مصرف انرژی” در کتاب‌ها و آزمایش‌های روان‌شناختی [تخصصی] فراوان تأیید شده. علاوه بر Thinking, Fast and Slow، روان‌شناس روی باومایستر (Roy Baumeister) کتابی به نام Willpower (اراده) نوشته که کاملاً به این موضوع اختصاص دارد.

با توجه به حجم این مقاله، فقط به سه آزمایش روان‌شناختی اشاره می‌کنم:

آزمایش ۱

دو گروه آزمودنی: یکی وظیفه ذهنی سبک، دیگری وظیفه ذهنی پیچیده. بعد از اتمام وظیفه، به آن‌ها اجازه داده می‌شود میان‌وعده رایگان انتخاب کنند؛ گروهی که [وظیفه پیچیده] داشتند، [بیشتر] “شیرینی” انتخاب کردند و سطح قند خونشان نیز [پایین‌تر] از گروه دیگر بود.

آزمایش ۲

دو گروه آزمودنی: یکی گرسنه، دیگری در حالت عادی. [همان] وظیفه ذهنی پیچیده را انجام می‌دهند. عملکرد متوسط گروه گرسنه به طور قابل توجهی [پایین‌تر] از گروه عادی بود.

آزمایش ۳

دو گروه آزمودنی: یکی گرسنه، دیگری در حالت عادی. یک وظیفه [غیرممکن] انجام می‌دهند، سپس می‌سنجند که چه مدت پایداری کردند. زمان متوسط گروه گرسنه به طور قابل توجهی [کمتر] از گروه عادی بود.

این آزمایش‌ها نشان می‌دهند:

  1. “سیستم ۲” سطح قند خون را هنگام انجام وظایف پیچیده به طور قابل توجهی (منفی) تحت تأثیر قرار می‌دهد
  2. سطح قند خون بر کارایی و توانایی “سیستم ۲” در وظایف پیچیده تأثیر قابل توجهی دارد
  3. سطح قند خون بر “خودکنترلی / اراده” تأثیر قابل توجهی دارد

◇ بحث بیشتر درباره “خودکنترلی / اراده” — این یک [منبع ارزشمند] است

کاهش سطح قند خون خودکنترلی را ضعیف می‌کند. اما حتی اگر سطح قند خون را فوراً (با خوردن) بازگردانید، “خودکنترلی / اراده” بلافاصله [بازنمی‌گردد] به اوج خود (بازگشتش فرآیندی نسبتاً کند است).

علاوه بر این، عوامل زیادی دیگر هم بر خودکنترلی تأثیر می‌گذارند: مثلاً وقتی خلق‌وخوی بدی دارید و می‌خواهید وظیفه پیچیده‌ای انجام دهید، راحت‌تر تسلیم می‌شوید؛ “کم‌خوابی” یا “مستی” نیز خودکنترلی را کاهش می‌دهند.

از آنچه گفته شد معلوم است که “خودکنترلی / اراده” یک [منبع ارزشمند] است. این نکته بسیار مهم است، لطفاً همیشه آن را به یاد داشته باشید! (بعداً دوباره به آن اشاره خواهم کرد)

◇ شروع سریع در مقابل شروع کند

“سیستم ۱” بسیار سریع پاسخ می‌دهد. در مواجهه با مانع [ناگهانی]، “سیستم ۱” در کمتر از یک ثانیه (یا چند دهم ثانیه) واکنش نشان می‌دهد.

در مقابل، “سیستم ۲” بسیار کند پاسخ می‌دهد. عبارت [وارد شدن به حالت] را که اغلب می‌شنوید، برای “سیستم ۲” بسیار مناسب است.

زمان لازم برای “وارد شدن به حالت” در “سیستم ۲” به پیچیدگی وظیفه‌ای که می‌خواهید انجام دهید هم مرتبط است. اگر [ساده] باشد، “وارد شدن به حالت” [کوتاه‌تر] است؛ و برعکس برای وظایف بسیار پیچیده [طولانی‌تر]. می‌توانید تصور کنید که “سیستم ۲” برای مواجهه با وظایف پیچیده نیاز دارد به نوعی [حالت تمام‌ظرفیت] برسد.

◇ چندوظیفگی در مقابل تک‌وظیفگی

“سیستم ۱” یک سیستم [چندوظیفه] نمونه است

کسی که ماهرانه دوچرخه‌سواری می‌کند می‌تواند همزمان موسیقی آشنایی بشنود و فوراً نامش را به یاد بیاورد، در حالی که تعادل دوچرخه را حفظ می‌کند. یعنی “سیستم ۱” هر دو وظیفه را [همزمان] پردازش می‌کند و وظایف در حالت چندگانه [تداخلی] با هم ندارند.

“سیستم ۲” یک سیستم [تک‌وظیفه] نمونه است

“سیستم ۲” در هر لحظه فقط می‌تواند [یک] وظیفه پردازش کند. اگر مجبور شود دو وظیفه پیچیده را همزمان انجام دهد، حداقل یکی (معمولاً هر دو) خراب می‌شود. این با آزمایش‌های روان‌شناختی اثبات شده.

شاید برخی خوانندگان اعتراض کنند: بندبازان سیرک می‌توانند چند وظیفه پیچیده را همزمان انجام دهند. توضیح ساده است: بندبازان از طریق تمرین طولانی، آن وظایف پیچیده را به الگوهای تثبیت‌شده در “سیستم ۱” تبدیل کرده‌اند. پس در ظاهر به نظر می‌رسد همزمان چند وظیفه پیچیده انجام می‌دهند، اما در واقع حداکثر یک وظیفه (یا هیچ) از “سیستم ۲” استفاده می‌کند.

◇ آرام‌بخش در مقابل خسته‌کننده

“سیستم ۲” نیاز به تمرکز بالا دارد — باید “خودکنترلی / اراده” را برای این کار به کار ببرید — و “خودکنترلی” را به تدریج می‌فرساید. آزمایش‌های روان‌شناس روی باومایستر (Roy Baumeister) نشان داد که این فرآیند بسیار ناخوشایند (خسته‌کننده) است. کتاب Thinking, Fast and Slow آن را [بار شناختی] می‌نامد.

در مقابل، “سیستم ۱” [ناخودآگاه] عمل می‌کند — نیازی به تمرکز ندارد و بنابراین [هیچ] “بار شناختی” ندارد.

بر اساس این تفاوت می‌توان این دو سیستم را “آرام‌بخش” و “خسته‌کننده” نامید. “سیستم ۱ آرام‌بخش” همان چیزی است که در وبلاگم به عنوان [منطقه آسایش روان‌شناختی] (Comfort Zone) از آن یاد می‌کنم.

برخی خوانندگان ممکن است بپرسند: آیا می‌توان هم “سیستم ۲” را به کار برد و هم از “بار شناختی” فرار کرد؟ خوشبختانه این آرزوی “هم خرما هم ثواب” ممکن است تحقق یابد! (در پایان مقاله هنگام صحبت از “جریان” به این موضوع می‌پردازم)

◇ آزمایش روان‌شناختی درباره [بار شناختی]

روان‌شناسی اسرائیلی‌الاصل آزمایش معروفی به نام “اثر استروپ” انجام داد:

در حالت [چپ]، گفتن رنگ هر بیضی به ترتیب [خیلی آسان] است — فقط “سیستم ۱” به کار می‌رود.

در حالت [راست]، گفتن رنگ هر کلمه به ترتیب [خیلی سخت] است — چون “معنی کلمه و رنگش” با هم تعارض دارند و باید “خودکنترلی / اراده” را برای [مهار] واکنش ناخودآگاه “سیستم ۱” به کار ببرید، در حالی که “سیستم ۲” را برای پیروی از قانون مشخص فعال می‌کنید. این باعث تنش و فشار بر مغز می‌شود.

تصویر توضیحی اثر استروپ

“بار شناختی” ذکرشده با تصویربرداری MRI (تصویربرداری تشدید مغناطیسی) اثبات شده.

تصویر MRI (از مقاله علوم اعصاب دانشگاه استنفورد)

(توجه: مثال‌های بالا از مقاله‌ای در دانشگاه استنفورد درباره “علوم اعصاب” هستند، منبع اینجا)


★ [سوءتفاهم‌ها] درباره دو سیستم

(پس از انتشار این مقاله، در بحث با خوانندگان متوجه شدم که برخی دچار سوءتفاهم درباره اصطلاحات “سیستم ۱ / سیستم ۲” می‌شوند؛ به همین دلیل این بخش را اضافه کردم)

◇ سوءتفاهم ۱: فروکاستن “سیستم ۱ و ۲” به “احساسی و عقلانی”

این سوءتفاهم بسیار رایج است. یکی از دلایل استفاده از اصطلاح “سیستم ۱” به جای “سیستم احساسی” یا “سیستم فلان”، جلوگیری از همین سوءتفاهم بود. به همان منطق، نباید “سیستم ۱ و ۲” را ساده‌انگارانه به عنوان “سیستم شهودی و سیستم تفکری” درک کرد.

◇ سوءتفاهم ۲: درک “سیستم ۱ و ۲” به عنوان دو سطح

این دو سیستم [یک] رابطه ساده بالا/پایین ندارند. رابطه بین آن‌ها بسیار پیچیده‌تر است و نیاز به تحقیق بیشتر روان‌شناختی دارد.

◇ سوءتفاهم ۳: ساده‌انگاری رابطه به وابستگی یک‌طرفه — “سیستم ۲ به سیستم ۱ وابسته است”

[هنوز] نمی‌توان قطعاً گفت که این یک ساده‌انگاری صحیح از رابطه است.

◇ سوءتفاهم ۴: درک “سیستم ۱ و ۲” به عنوان دو ناحیه فیزیکی در مغز

“سیستم ۱” و “سیستم ۲” مناطق فعال‌سازی متفاوتی در قشر مغزی دارند. این موضوع ممکن است برخی خوانندگان را به این فکر غلط بیندازد که هر کدام با یک ناحیه فیزیکی مشخص در مغز مطابقت دارند.

اما واقعیت به این سادگی نیست. مثلاً ممکن است برخی مناطق بین دو سیستم مشترک باشند؛ ممکن است یک ناحیه در طول یکی از سیستم‌ها فعالیت بیشتری داشته باشد و در طول دیگری کمتر.

به خاطر این سوءتفاهم، برخی روان‌شناسان اصطلاحات جایگزین استفاده کرده‌اند: “پردازش نوع ۱” و “پردازش نوع ۲”. به نظرم این اصطلاحات دقیق‌تر هستند. اما از آنجا که “سیستم ۱ و ۲” رواج یافته‌اند، در این مقاله از اصطلاحات اصلی استفاده می‌کنم.


★ مکانیزم عملکردی “سیستم ۱”

◇ “سیستم ۱” بر اساس [الگو] عمل می‌کند

اجازه دهید دوباره به فهرست “کارهایی که سیستم ۱ می‌تواند انجام دهد” نگاه کنیم. می‌بینید که همه این کارها می‌توانند به نوعی [الگو] تثبیت شوند.

برای توضیح [الگو]ی “سیستم ۱”، دوباره از مثال ضرب استفاده می‌کنم.

اکثر مردم [می‌توانند] در کمتر از یک ثانیه 3 × 3 = 9 را بگویند، اما [نمی‌توانند] در همان مدت 19 × 21 = ? را جواب دهند.

هر دو ضرب هستند؛ چرا این تفاوت بزرگ؟ چون 3 × 3 = 9 در “جدول ضرب” است. این “جدول ضرب” همان چیزی است که منظورم از [الگوی تثبیت‌شده] است. از طریق این “الگوی تثبیت‌شده”، یک محرک خارجی (ورودی) می‌تواند مستقیماً در الگو “تطبیق” پیدا کند و به عنوان پاسخ مغز (خروجی) استفاده شود.

به همین دلیل است که استاد شطرنج می‌تواند [فوراً] تشخیص دهد “این موقعیت به فلان اوپنینگ استاندارد تعلق دارد” — چون از طریق هزاران بازی و مطالعه، آن الگوهای رایج به [الگوهای ذاتی] در ذهن تبدیل شده‌اند.

◇ الگوهای ذاتی (پیشینی) در مقابل الگوهای اکتسابی (تجربی)

برخی الگوهای “سیستم ۱” ذاتی (مادرزادی) هستند، برخی اکتسابی (آموخته‌شده).

مثلاً “تشخیص الگوهای شطرنج” آشکارا اکتسابی است؛ اما “تشخیص تعبیر چهره انسان” ذاتی است — برخی نوزادان احساساتشان تحت تأثیر تعبیر چهره والدین قرار می‌گیرد.

ضمناً: در فلسفه معرفت‌شناسی، “آنچه با آن متولد می‌شوید” “پیشینی” و “آنچه بعداً یاد می‌گیرید” “تجربی” نامیده می‌شود.

◇ چرا [الگوهای ذاتی] وجود دارند؟ — توضیح روان‌شناسی تکاملی

چون انسان مدت زمان طولانی بسیار زیادی از تکاملش را در جوامع اولیه گذراند (از Australopithecus تا Homo sapiens، هر مرحله “ده‌ها هزار تا میلیون‌ها سال” طول کشید)، در حالی که تاریخ تمدن انسانی کوتاه است (تنها چند هزار سال). این مقدار زمان [کافی] برای تولید تحول قابل توجه در مغز نیست. پس مغز ما در واقع هنوز در سطح جوامع اولیه است.

چرا مغز در “تشخیص چهره” برتری دارد؟ چون در جوامع اولیه، اعضای قبیله نیاز به همکاری داشتند و قبایل مختلف اغلب با هم درگیر می‌شدند. پس [تشخیص سریع] اینکه آیا کسی “آشنا یا غریبه” است و “تعبیرش شاد یا خشمگین” است، یک [مهارت بقا] حیاتی بود. کسی که فاقد این مهارت بود کمتر می‌توانست زنده بماند؛ کسی که آن را داشت بهتر می‌توانست زنده بماند و ژن‌هایش را انتقال دهد.

به همان منطق — در جوامع اولیه [هرگز] نیازی به “ضرب دو رقم” نبود، پس “سیستم ۱” ساده‌انگارانه این توانایی را [توسعه نداد].

مطالعه بیشتر: «روان‌شناسی تکاملی — علم جدید ذهن»

◇ “سیستم ۱” چه [مغالطات شناختی] ایجاد می‌کند؟

کتاب Thinking, Fast and Slow مغالطات شناختی زیادی ناشی از “سیستم ۱” را بررسی کرده. چند نمونه:

آنچه می‌بینید واقعیت است “آنچه با چشم خود دیده‌اید” تأثیر عمیق و ماندگاری می‌گذارد؛ “آنچه [ندیده‌اید]” راحت‌تر نادیده گرفته می‌شود.

تعمیم از جزء وزن دادن بیشتر به [نمونه‌های فردی] (خصوصاً مواردی که در اطرافتان دیده‌اید) و نادیده گرفتن [آمارها]. چون “اعداد آماری” انتزاعی هستند، اما [آنچه در محیط خودتان اتفاق می‌افتد] با تقویت “آنچه می‌بینید واقعیت است” بارزتر می‌شود.

اثر هاله این اثر نسبتاً شناخته‌شده است.

نظریه چشم‌انداز حساسیت به [تغییر] از حساسیت به حالت ثابت بالاتر است. (داستان قورباغه‌ای که آرام آرام آب گرم می‌شود را به خاطر بیاورید)

بیزاری از زیان درد از دست دادن چیزی بسیار بیشتر از لذت به دست آوردن چیز معادل است.

خطای احتمال “سیستم ۱” در پردازش احتمالات بسیار [ضعیف] است. اغلب احتمال چیزهای [خوش‌بینانه] را [بیش از حد] تخمین می‌زند و احتمال چیزهای [بدبینانه] را [کمتر از حد]. ضمناً: این یکی از دلایلی است که برنامه‌نویسان در تخمین زمان پروژه‌ها خوش‌بینانه عمل می‌کنند.

اثر لنگر اکثر مردم با این اثر [آشنایی ندارند]. کمی بعد از آن به عنوان مثال استفاده خواهم کرد.

علیّت کاذب “سیستم ۱” همیشه تلاش می‌کند برای چیزهای نامرتبط رابطه علی پیدا کند. مثلاً “نظریه توطئه” با این مغالطه فکری ارتباط نزدیکی دارد.

(آشکار است که آنچه در بالا فهرست شده فقط بخش کوچکی است)

◇ مطالعه بیشتر

مغالطات شناختی اغلب برای [شست‌وشوی مغزی] مورد استفاده قرار می‌گیرند. مقالات آموزشی مرتبط:

در فضای ذخیره‌سازی‌ام «هنر تفکر شفاف (قسمت اول)، هنر اقدام خردمندانه (قسمت دوم)» هم هست که مغالطات تفکر زیادی را جمع‌آوری کرده (کتاب اصلی انگلیسی: The Art of Thinking Clearly).


★ مکانیزم عملکردی “سیستم ۲”

تحقیق درباره “سیستم ۲” هنوز محدود است و بسیاری از مکانیزم‌های درونی آن [کاملاً] شناخته نشده‌اند. بنابراین در این بخش فقط به چند مورد مهم که در تحقیقات علمی تا حدی قطعی هستند اشاره می‌کنم.

◇ “سیستم ۲” دچار [تنبلی] شدید است

درباره این نکته، مستقیماً از گفته‌های کانمن در Thinking, Fast and Slow نقل می‌کنم:

ویژگی مشخص سیستم ۲ این است که تمام فعالیت‌هایش نیاز به تلاش دارند، اما خودش تنبل است. دوست ندارد هیچ تلاش اضافه‌ای فراتر از حداقل بکند، حتی اگر اندک باشد.

◇ چرا [تنبلی] شدید وجود دارد؟

در طول تاریخ طولانی جوامع اولیه — شکار، جمع‌آوری، کشاورزی — غذا در مراحل شکار و جمع‌آوری به شدت کمیاب بود؛ بعد از کشاورزی وضع نسبتاً بهتر شد اما هنوز کافی نبود. و “سیستم ۲” یک [مصرف‌کننده بزرگ] انرژی است. از اینجا تضاد حادی بین “کمبود غذا” و “مصرف انرژی سیستم ۲” به وجود آمد. راه‌حل شامل:

  1. وظایفی که مکرراً با آن‌ها مواجه می‌شویم تا آنجا که ممکن است توسط “سیستم ۱” انجام شوند
  2. حتی اگر وظیفه‌ای نیاز به “سیستم ۲” داشت، [صرفه‌جویانه] کار کند

◇ عامل هوش در مقابل عامل عقلانیت

روان‌شناس کیت استانوویچ (Keith Stanovich) در کتابش Rationality and Reflective Mind [سیستم ۲] را عمیق‌تر بررسی کرده. او معتقد است “سیستم ۲” شامل [دو نوع توانایی فکری] است که من آن‌ها را “عامل هوش” و “عامل عقلانیت” می‌نامم.

منظور از “عامل هوش”

توانایی انجام محاسبات پیچیده است (منظور از “محاسبه” اینجا معنای گسترده است، [نه فقط] محاسبه ریاضی، بلکه شامل: استدلال، تحلیل، استقراء… می‌شود).

منظور از “عامل عقلانیت”

به عبارت دیگر: [میزان سخت‌کوشی “سیستم ۲”]. طبق نظریه کیت استانوویچ — اگر سطح عقلانیت “سیستم ۲” [ضعیف] باشد، در حل مشکلات راحت‌تر پاسخ [شهودی] را می‌پذیرد؛ برعکس، اگر سطح عقلانیتش [قوی] باشد، حتی پس از یافتن پاسخ [شهودی]، [تأیید و تأمل] اضافه‌ای انجام می‌دهد.

مثال کلاسیک از فصل سوم Thinking, Fast and Slow:

در زیر یک مسئله نسبتاً ساده است. تلاشی برای تحلیل آن نکنید، با شهود جواب دهید:

راکت و توپ روی هم یک دلار و ده سنت قیمت دارند. راکت یک دلار گران‌تر از توپ است. توپ چند قیمت دارد؟

فوراً یک عدد به ذهنتان می‌رسد، که البته ۱۰ (یعنی ده سنت) است. آنچه این مسئله ساده را منحصربه‌فرد می‌کند این است که یک پاسخ شهودی جذاب اما اشتباه را به ذهن می‌آورد. محاسبه کنید و می‌بینید: اگر توپ ده سنت بود، مجموع یک دلار و بیست سنت می‌شد (ده سنت توپ، یک دلار و ده سنت راکت)، نه یک دلار و ده سنت. پاسخ درست پنج سنت است. می‌توانیم فرض کنیم کسانی که به پاسخ درست رسیدند هم پاسخ غلط را دیدند، اما به نوعی توانستند در برابر وسوسه شهود مقاومت کنند و پاسخ درست را دادند.

…ده‌ها هزار دانشجو این سؤال راکت و توپ را جواب دادند و نتایج شگفت‌انگیز بود. در هاروارد، MIT و پرینستون، بیش از ۵۰ درصد دانشجویان پاسخ شهودی غلط را دادند. در دانشگاه‌های با شهرت کمتر، بیش از ۸۰ درصد بدون تأیید جواب دادند.

…کمی فکر کردن کافی است تا از این اشتباه شرم‌آور جلوگیری شود. کسانی که ده سنت جواب دادند آشکارا فکر نکردند، و کسانی که پاسخ درست دادند ذهن فعال‌تری داشتند.

◇ جمع‌بندی

آنچه می‌خواهم تأکید کنم این است که اجتناب از مغالطات شناختی یک عامل کلیدی دارد: [درجه عقلانیت “سیستم ۲”] (میزان سخت‌کوشی‌اش).

البته “آشنایی با مغالطات شناختی” هم بسیار مهم است. اما اکثر مردم، حتی اگر کاملاً بر این مغالطات مسلط باشند، همچنان در دام‌های فکری می‌افتند. چرا؟ چون تسلط بر مغالطات به تنهایی نمی‌تواند [درجه عقلانیت “سیستم ۲”] (میزان سخت‌کوشی‌اش) را برای اکثر مردم به طور قابل توجهی افزایش دهد.

پس چگونه [درجه عقلانیت “سیستم ۲”] (میزان سخت‌کوشی‌اش) را افزایش دهیم؟ در سه فصل آخر این مقاله، چند تجربه شخصی به اشتراک می‌گذارم.


★ چرا استفاده از [سیستم ۲] دشوار است؟

از آنجا که “سیستم ۱” بر اساس [الگوهای تثبیت‌شده] پاسخ می‌دهد، عملکرد “سیستم ۱” [شایسته] نام “تفکر مستقل” نیست. به عبارت دیگر، فقط وقتی از “سیستم ۲” برای حل مسئله استفاده می‌کنید، می‌توانید ادعای [تفکر مستقل] داشته باشید.

◇ [اعتیاد] به “منطقه آسایش روان‌شناختی”

“سیستم ۱” در حالت [آرام‌بخش] عمل می‌کند. وقتی مغزتان فقط “سیستم ۱” را فعال می‌کند، در [منطقه آسایش روان‌شناختی] (Comfort Zone) هستید.

“منطقه آسایش روان‌شناختی” نوعی [اعتیاد] دارد — هر چه بیشتر در آن بمانید، خروج از آن سخت‌تر می‌شود؛ و بالعکس.

پس “منطقه آسایش روان‌شناختی” یک [اثر ماتیو] (که معمولاً “دوقطبی شدن” نامیده می‌شود) ایجاد می‌کند — کسی که بیشتر فکر می‌کند در تفکر بهتر می‌شود؛ کسی که کمتر فکر می‌کند در تفکر ضعیف‌تر می‌شود.

◇ اصل اتصال کوتاه — “سیستم ۲” مستقیماً دور زده می‌شود

“اصل اتصال کوتاه” گاهی “اصل کمترین تلاش” هم نامیده می‌شود (در Thinking, Fast and Slow هم اشاره شده). یعنی: اگر وظیفه‌ای بتواند توسط “سیستم ۱” انجام شود، “سیستم ۲” اصلاً فعال نمی‌شود.

چرا “اصل اتصال کوتاه” وجود دارد؟

  1. به خاطر [سرعت]: “سیستم ۲” خیلی کند است. حالا که “سیستم ۱” کار را انجام داد، مغز دلیلی برای فعال کردن “سیستم ۲” نمی‌بیند.
  2. به خاطر [صرفه‌جویی در انرژی]: “سیستم ۱” [بدون] آگاهی کار می‌کند و نیازی به “تمرکز / خودکنترلی” ندارد؛ در حالی که “سیستم ۲” به طور قابل توجهی انرژی مصرف می‌کند.

“اصل اتصال کوتاه” توضیح می‌دهد که چرا رهایی از تعصب دشوار است. وقتی یک تعصب [ریشه‌دار] در شما شکل گرفته، معمولاً یعنی این تعصب به الگوی تثبیت‌شده در “سیستم ۱” تبدیل شده. اطلاعاتی که با این الگو مطابقت دارند مستقیماً توسط “سیستم ۱” پردازش می‌شوند (در این لحظه “سیستم ۲” دور زده می‌شود).

◇ تأثیر [گمراه‌کننده] “سیستم ۱” بر “سیستم ۲”

برای توضیح این جنبه، از [اثر لنگر] مثال می‌زنم. این اثر یعنی: وقتی درباره مسئله‌ای فکر می‌کنید، به طور تصادفی چیزی از محیطتان (ممکن است کاملاً بی‌ربط باشد) به عنوان مرجع (یعنی “نقطه لنگر”) انتخاب می‌کنید.

آزمایش روان‌شناختی:

به دو گروه آزمودنی (A و B) پرسشنامه‌ای با فهرستی از چهره‌های تاریخی داده می‌شود و از آن‌ها خواسته می‌شود سن تقریبی مرگ این افراد را بنویسند. روی صندلی هر نفر از گروه (A) یک عدد تصادفی (در حدود صد یا هزار، آشکارا بی‌ربط به سن) علامت‌گذاری شده؛ روی صندلی گروه (B) عدد علامت‌گذاری نشده.

نتیجه: تخمین‌های گروه (A) برای سن به طور قابل توجهی بالاتر از گروه (B) بود. بعد از آزمایش، از آزمودنی‌های گروه (A) پرسیده شد؛ درصد قابل توجهی [متوجه نشده بودند] که روی صندلی‌شان عدد نوشته شده.

از این آزمایش می‌توان نتیجه گرفت: اطلاعاتی که “سیستم ۱” به صورت ناخودآگاه جمع می‌کند، “سیستم ۲” را هم تحت تأثیر قرار می‌دهند.

اگر فکر می‌کنید اثر لنگر فقط در حوزه‌هایی که با آن‌ها آشنا نیستید ظاهر می‌شود، تأثیر آن را دست کم گرفته‌اید. آزمایش دیگری آزمودنی‌هایی از متخصصان با سابقه در حوزه مسکن انتخاب کرد و از آن‌ها خواست ملکی را ارزیابی کنند. همانطور هم به دو گروه تقسیم شدند و اثر لنگر مشابهی مشاهده شد.

یعنی: حتی در حوزه‌ای که خیلی خوب می‌شناسید، ممکن است تحت تأثیر اثر لنگر قرار بگیرید.

◇ عوامل مزاحم محیطی

“مزاحمت‌های محیطی” جریان تفکر را قطع می‌کنند. آنچه می‌خواهم تأکید کنم این است که “مزاحمت محیطی” برای انواع مختلف فعالیت‌های فکری آسیب‌پذیری متفاوتی دارد!

پل گراهام، نابغه فناوری، در کتاب Hackers and Painters به تحمل “مشاغل مختلف” در برابر وقفه اشاره می‌کند:

وظایف مختلف نیازمندی‌های متفاوتی به “عدم وقفه” دارند. ویراستار متن که هر ۱۵ دقیقه یکبار قطع شود، کارایی‌اش زیاد تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. اما برنامه‌نویس نیاز به زمان “عدم وقفه” بسیار طولانی دارد؛ گاهی یک ساعت طول می‌کشد تا یک مسئله را در ذهنتان مرتب کنید. پس وقتی بخش منابع انسانی ناگهان زنگ می‌زند و می‌خواهد یک فرم پر کنید، این هزینه بزرگی دارد.

این است دلیل اینکه وقتی برنامه‌نویسان را از صفحه‌نمایش منحرف می‌کنید و سؤالی می‌پرسید، تیزبینانه نگاهتان می‌کنند. ساختار منطقی که با دقت در ذهنشان ساخته‌اند، در یک لحظه فرو می‌ریزد.

مطالعه بیشتر: «Peopleware — Productive Projects and Teams»

◇ عامل زمان

برخی فعالیت‌های فکری پیچیده نیاز به دوره زمانی نسبتاً طولانی دارند. اگر وقتتان [تکه‌تکه] باشد، ورود به این حالت دشوار است.

این یکی از دلایل شب‌بیداری بسیاری از برنامه‌نویسان است. چون در سکوت شب، کسی مزاحم نیست و می‌توانند ساعت‌ها متمرکزانه کدنویسی کنند.


★ چگونه توانایی تفکر را بهبود دهیم — اهمیت [تمرین]

میزان سخت‌کوشی “سیستم ۲” مثل “عضله” قابل تمرین است. هر چه “سیستم ۲” را بیشتر برای تفکر (خصوصاً تفکر پیچیده) به کار ببرید، فعال‌تر می‌شود.

◇ مثال — انتخاب [محتوای] مطالعه

محتوای سرگرمی معمولاً نیازی به “سیستم ۲” ندارد — این هم دلیل “سرگرمی” بودن آن است. پس نگاه کردن به محتوای سرگرمی گاه به گاه مشکلی ندارد؛ اما اگر وقت آزاد زیادی صرف محتوای سرگرمی کنید، برای “توانایی تفکر” مضر است نه مفید — [اعتیاد] به “منطقه آسایش روان‌شناختی” را که گفتم به خاطر بیاورید.

برای تمرین مداوم توانایی تفکر، باید بیشتر با محتوای [ذهن‌انگیز] سروکار داشته باشید.

قویاً توصیه می‌کنم: بیشتر با [حوزه‌های مختلف] آشنا شوید و یاد بگیرید. این کار واقعاً [یک سنگ و چند پرنده] است و مزایایش حداقل شامل:

  1. یادگیری حوزه [جدید] حتماً “سیستم ۲” را به کار می‌برد — توانایی تفکر را تمرین می‌کند.
  2. دانش و بینش شما را گسترش می‌دهد.
  3. اگر حوزه [مناسبی] انتخاب کنید، [رقابت‌پذیری شخصی‌تان] را تقویت می‌کند.
  4. هر چه حوزه‌های جدید بیشتری یاد بگیرید، [مهارت یادگیری] را راحت‌تر می‌آموزید؛ یادگیری حوزه‌های دیگر بعداً کارآمدتر خواهد بود. (این یک [بازخورد مثبت] است)

◇ مثال — انتخاب [روش] مطالعه

کتاب «چگونه یک کتاب بخوانیم» (How to Read a Book) ۴ سطح مطالعه را از پایین به بالا ذکر می‌کند: مطالعه ابتدایی، مطالعه بازرسی، مطالعه تحلیلی، مطالعه موضوعی.

این ۴ سطح وابستگی دارند — سطح بعدی به سطح قبلی متکی است. توصیه می‌کنم [۲ سطح آخر] — “مطالعه تحلیلی” و “مطالعه موضوعی” — را بیشتر تمرین کنید. چون این دو سطح “سیستم ۲” را بیشتر به کار می‌برند و برای یادگیری مفیدترند.

◇ مثال — تفکر انتقادی [ضعیف]

افرادی که دوست ندارند فکر کنند یک ویژگی مشترک دارند: وقتی نظری که با آن‌ها تعارض دارد می‌شنوند، مستقیماً آن را نادیده می‌گیرند.

اگر می‌خواهید توانایی تفکر (خصوصاً “سیستم ۲”) را بهبود دهید، وقتی نظری که با شما تعارض دارد می‌شنوید، باید [دقیقاً فکر کنید]: آیا در حرف طرف مقابل مغالطه‌ای وجود دارد؟ و در فرآیند جستجوی مغالطات آن‌ها، به پیدا کردن [یک] مغالطه راضی نباشید، تلاش کنید [همه] مغالطات را پیدا کنید.

در نظریه تفکر انتقادی، این “تفکر انتقادی [ضعیف]” نامیده می‌شود.

◇ مثال — تفکر انتقادی [قوی]

وقتی نظری که با شما تعارض دارد می‌شنوید، بعد از تفکر انتقادی ضعیف، از خودتان بپرسید: آیا ممکن است طرف مقابل درست باشد و شما اشتباه کنید؟

“تفکر انتقادی درباره [خودتان]”، “تفکر انتقادی [قوی]” نامیده می‌شود. رسیدن به این سطح [بسیار دشوار] است — چون اکثر مردم [دوست ندارند به خودشان شک کنند و در مواضعشان تأمل کنند].

اما اگر به این سطح رسیدید، مزایا آشکار خواهد بود — ضعف‌ها و نقص‌هایتان را بیشتر برطرف می‌کنید.

◇ مطالعه بیشتر

درباره “تفکر انتقادی” می‌توانید به «پرسیدن سؤالات درست — راهنمای تفکر انتقادی» (Asking the Right Questions: A Guide to Critical Thinking) مراجعه کنید.

درباره “یادگیری حوزه‌های جدید” و “گسترش دانش”، می‌توانید به «چگونه ساختار دانش خود را کامل کنیم» مراجعه کنید.


★ چگونه توانایی تفکر را بهبود دهیم — اهمیت [رسانه]

در این عصر اینترنتی، بسیاری “اهمیت اطلاعات” را می‌دانند. متأسفانه اکثر مردم “اهمیت [رسانه]” را نادیده می‌گیرند.

◇ رسانه همان پیام است

غول رسانه “مارشال مک‌لوهان” (Marshall McLuhan) در اثر ماندگارش «Understanding Media: The Extensions of Man» (درک رسانه — امتدادهای انسان)، مشارکت [دگرگون‌کننده‌ای] در مطالعات رسانه داشت. ایده محوری کتاب [رسانه همان پیام است] (The medium is the message).

قبل از مک‌لوهان، محققان رسانه فقط بر تأثیر [محتوای] رسانه بر مخاطبان تمرکز می‌کردند؛ مک‌لوهان اولین کسی بود که اشاره کرد [شکل] رسانه بسیار مهم است (و می‌تواند مهم‌تر از محتوا باشد).

درباره “اهمیت [شکل] رسانه”، می‌خواهم ویژه تأکید کنم:

برخی [اشکال] رسانه تفکر شما را تشویق می‌کنند؛ برخی دیگر تفکر شما را مهار می‌کنند.

◇ [اشکال منفعل] رسانه چه معایبی دارند؟

فرض کنید همان کتاب به دو شکل ارائه می‌شود — یکی “کتاب کاغذی یا الکترونیکی”؛ دیگری “کتاب صوتی”.

وقتی [با چشم می‌خوانید]، [فعال] هستید. بنابراین وقتی با مشکل فهم مواجه می‌شوید یا نیاز به تأمل بیشتر دارید، می‌توانید سرعت مطالعه را تنظیم کنید.

اما با [کتاب صوتی]، [منفعل] هستید. برای همگام شدن با ریتم صدا، مغز [سیستم ۲] را مهار می‌کند (قبلاً گفتیم شروعش کند است). پس با [کتاب صوتی]، [تفکر عمیق] حین گوش دادن دشوار است.

احتمالاً برخی خوانندگان اعتراض کنند: حین گوش دادن به کتاب صوتی می‌توان “دکمه توقف” زد. توضیح می‌دهم:

  1. هر کس سرعت پردازش اطلاعات متفاوتی دارد. حتی همان فرد برای محتوای مختلف سرعت متفاوتی دارد. این تفاوت سرعت با “دکمه توقف” [حل نمی‌شود].
  2. اگر دائماً آماده زدن “دکمه توقف” باشید، بخشی از توجهتان را صرف کرده‌اید. دوباره تأکید می‌کنم: “خودکنترلی / اراده” یک [منبع ارزشمند] است (خصوصاً وقتی نیاز به تفکر پیچیده دارید).

بعد از کتاب صوتی، ویدئو را هم بررسی کنیم — [ویدئو] به عنوان رسانه شبیه [کتاب صوتی] است — حین تماشای ویدئو هم در حالت [منفعل] هستید. علاوه بر معایب منفعل بودن، “ویدئو” معایب دیگر زیادی هم دارد؛ برای جزئیات به «چرا کمتر ویدئو می‌بینم؟ — ضمناً تفاوت‌های “ویدئو” و “متن” در روان‌شناسی شناختی» مراجعه کنید.

◇ [اشکال تکه‌تکه] رسانه چه معایبی دارند؟

بعد از معایب [پردازش منفعل]، به معایب [تکه‌تکه بودن] می‌پردازیم. این عیب در شبکه‌های اجتماعی (SNS) بسیار آشکار است.

وقتی اطلاعات تکه‌تکه می‌خوانید، توجهتان مدام بین اطلاعات جابجا می‌شود. این عادت خواندن توانایی [حفظ توجه] را ضعیف می‌کند. به مرور زمان ممکن است منجر به “مشکل خواندن” شود — چون نمی‌توانید مدت طولانی توجه داشته باشید، خواندن [محتوای طولانی] (خصوصاً محتوای طولانی پیچیده) دشوار می‌شود.

مطالعه بیشتر: «آیا “وبلاگ‌های سنتی” منسوخ شده‌اند؟ — ضمناً مزایا و معایب انواع رسانه»

◇ چرا [کتاب] رسانه بهتری است؟

وقتی می‌گویم “کتاب بهتر است”، منظورم [شکل] کتاب به عنوان رسانه است، نه “محتوا”. مزایای کتاب در [پردازش شناختی] حداقل شامل:

۱. فعالیت

خواننده می‌تواند آزادانه سرعت مطالعه را کنترل کند و “سیستم ۲” را برای تفکر عمیق به طور کامل فعال کند.

۲. سیستماتیک بودن

وقتی می‌خواهید حوزه جدیدی را فراگیرید، نیاز به درک [سیستماتیک] از دانش آن حوزه دارید. کتاب‌ها آشکارا بر سایر اشکال رسانه برتری دارند. هر چه حوزه پیچیده‌تر باشد، برتری کتاب‌ها در [سیستماتیک بودن] آشکارتر است.

۳. عمق

برخی موضوعات عمق و پیچیدگی‌ای دارند که بحث درباره‌شان با متن کوتاه دشوار است. پلتفرم‌های میکروبلاگ محدودیت کاراکتر دارند، وبلاگ‌ها محدودیت ضمنی دارند، انجمن‌ها و سایت‌های پرسش‌وپاسخ هم مشابه‌اند. کتاب‌ها بر خلاف همه اینها [هیچ] محدودیت کلمه‌ای ندارند.


★ چگونه توانایی تفکر را بهبود دهیم — اهمیت [علاقه]

مثل معروفی هست: علاقه بهترین استاد است. در آخرین فصل این مقاله، نقش “علاقه” در بهبود توانایی تفکر را بررسی می‌کنم.

◇ “علاقه” چیست؟

کلمه “علاقه” تعاریف مختلفی (بلکه سوءتفاهم‌هایی) دارد. توصیه می‌کنم ابتدا «علاقه [واقعی] چیست؟ و چه فوایدی دارد؟» را بخوانید.

◇ از “علاقه” تا دوپامین (Dopamine)

قبلاً از “بار شناختی” گفتم. این بار “خودکنترلی / اراده” را مصرف می‌کند. (برای N‌امین بار تأکید می‌کنم: “خودکنترلی / اراده” یک [منبع ارزشمند] است).

مزیت علاقه این است که — وقتی فعالیتی که دوستش دارید انجام می‌دهید، نوعی [لذت] کسب می‌کنید (لذت از ترشح [دوپامین]، یک انتقال‌دهنده عصبی توسط مغز ناشی می‌شود). “لذت ناشی از دوپامین” به کاهش تنش و فشار روان‌شناختی ناشی از بار شناختی کمک می‌کند. در نتیجه منبع ارزشمندتان حفظ می‌شود.

کِی “خودکنترلی / اراده” را به عنوان منبع ارزشمند به کار ببرید؟

  • چیزهای [ساده] (نیازی به تفکر پیچیده ندارند، سیستم ۱ کافی است) اصلاً “خودکنترلی / اراده” زیادی مصرف نمی‌کنند؛
  • چیزهای [مهم نبودنی] ارزش صرف این منبع را ندارند؛
  • چیزهایی که [مهم] هستند و نیاز به [تفکر پیچیده] دارند، به دو نوع تقسیم می‌شوند: آنچه علاقه دارید؛ آنچه علاقه ندارید.

برای به حداکثر رساندن بهره‌وری “خودکنترلی / اراده”، فقط آن را برای [نوع دوم] صرف کنید؛ برای نوع اول، بگذارید “دوپامین” فشار بار شناختی را برایتان تحمل کند.

◇ از “علاقه” تا جریان (Flow)

به طور خلاصه، “جریان” یعنی: در حین انجام یک فعالیت، به حالت [فراموش کامل خود] رسیدن.

مزیت جریان این است — وقتی در این حالت هستید، [هیچ] باری شناختی وجود ندارد و تجربه‌ای فوق‌العاده لذت‌بخش (هیجان و رضایت شدید) خواهید داشت.

در بودیسم و یوگای باستانی توصیفات مشابهی وجود دارد. روان‌شناسی مدرن این پدیده را مطالعه کرده. کلمه “جریان” (Flow) از روان‌شناس میهالی چیکسنت‌میهالی (Mihaly Csikszentmihalyi) — متخصص مطالعه این پدیده — گرفته شده.

میهالی چیکسنت‌میهالی [مدل “مهارت-چالش”] زیر را ارائه داد: وقتی در یک حوزه به [سطح مهارت بالا] رسیده‌اید و همزمان با [چالش سختی] در همان حوزه مواجه هستید، [احتمال] رسیدن به “حالت جریان” وجود دارد (اینجا از “احتمال” صحبت می‌کنم نه “قطعیت”).

(در متن اصلی اینجا نمودار مدل Flow مهارت-چالش از ویکی‌پدیا بود)

چیزی که می‌خواهم تأکید کنم رابطه “جریان” با علاقه است. هر چه علاقه شما به یک حوزه بیشتر باشد، احتمال رسیدن به سطح بالا در هر دو بُعد مدل بیشتر است. بدون علاقه شاید بتوان به حالت جریان رسید، اما به نظرم [دشوارتر] است.

مطالعه بیشتر (همه از میهالی چیکسنت‌میهالی):

◇ [بازخورد مثبت] ناشی از “علاقه”

دو بخش قبل از “دوپامین” و “جریان” گفتیم. هر دو به [از بین بردن بار شناختی] کمک می‌کنند.

بعد از از بین رفتن این بار، (در حوزه‌هایی که علاقه دارید) تفکر [طولانی] و [پیچیده] راحت‌تر می‌شود. در نتیجه توانایی‌تان در این حوزه به طور قابل توجه‌تری ارتقا می‌یابد. این علاقه شما به این حوزه را بیشتر تقویت می‌کند (که بعد “جریان” و “دوپامین” بیشتری می‌آورد).

این همان چیزی است که من [بازخورد مثبت] می‌نامم.


مطالب مرتبط در وبلاگم با این مقاله (نیاز به پروکسی):


Edit page
Share this post:

Next Post
از نوشتن برنامه هیجان‌زده بودم. هنوز هم هستم. و خواهم بود.